"Peng Zuqiang (geb. 1992, Changsha) werkt met film, video en installaties. Hij is geïnteresseerd in de geschiedenis van media en mediavormen — van verouderde filmformaten tot downtempo in Mandopop — en richt zich daarbij op hun affectieve resonanties en associaties met verzet. Recente solopresentaties vonden onder meer plaats in het Rockbund Art Museum (2025), The Common Guild (2025), Fondazione Sandretto (2023), Kevin Space (2023), Cell Project Space (2022) en de E-Flux screening room (2022). Groepstentoonstellingen en screenings vonden onder meer plaats bij Videobrasil, UCCA Beijing, Schirn Kunsthalle Frankfurt, Times Museum, Eye Filmmuseum, The Physics Room, IFFR, IDFA, 25FPS en Alchemy Film and Moving Image Festival. Hij ontving de Present Future Prize op Artissima (2022) en de Dialog Award op EMAF (2023, 2024). Van 2022 tot 2024 was hij resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam."

De praktijk van 3133 (Eric Lee) bevindt zich in de tussenruimte van beeldende kunst, performance en cinema. Geïnspireerd door het idee van ‘troublemaking’ — het bewust verstoren of opzoeken van de confrontatie — vindt hij voldoening in projecten die deze nieuwsgierigheden en impulsen voeden.

"Thom Andersen (geb. 1943) is een Amerikaanse filmmaker, geroemd om zijn erudiete, indringende en verfrissend eigenzinnige essayfilms. Als geduldig historicus en fervent cinefiel heeft Andersen via een onvoorspelbaar ‘termietenpad’ diep in de filmgeschiedenis gegraven, met twee indrukwekkend gedocumenteerde en onthullende documentaires: Red Hollywood (co-geregisseerd met Noël Burch) en Los Angeles Plays Itself. Samen belichamen deze films de vastberaden maar subtiele vorm van politiek geëngageerde cinema die hij in zijn omvangrijke oeuvre heeft ontwikkeld. Zowel Red Hollywood als Los Angeles Plays Itself zijn compilatiefilms: dichte mozaïeken van scènes en shots, afkomstig uit Hollywoodfilms en getransformeerd door voice-overteksten die Andersen schreef maar niet zelf inspreekt. Deze teksten leggen de onderdrukte geschiedenissen van de Amerikaanse cinema bloot die in de bewegende beelden te ontcijferen zijn. De twee films maken duidelijk hoe diepgaand Andersen de populaire cinema begrijpt: enerzijds als een gevaarlijk amnesische vorm van cultureel geheugen — een ideologisch filter dat de wereld die het pretendeert te representeren moedwillig verdraait — en anderzijds als een unieke, scherpe lens om geschreven én ongeschreven geschiedenis kritisch te onderzoeken.' Dennis Cooper"

Mon Dewulf (1997, West-Vlaanderen) studeerde klinische psychologie aan de Universiteit Gent en audiovisuele kunsten aan KASK School of Arts. Hij woont en werkt in Brussel. Zijn werk put vaak uit persoonlijke ervaringen en onderzoekt thema’s als queer identiteit, intimiteit en het leven op het platteland. Zijn werk beweegt zich tussen documentaire en fictie. Far from Beyrouth is zijn afstudeerfilm aan KASK.

Kunstenaar Deborah Stratman maakt werk over macht, ervaring, geschiedenis en geloof, en onderzoekt hoe plaatsen, ideeën en de samenleving met elkaar verweven zijn. Ze beschouwt geluid als de ultieme multitool en lineariteit als een valkuil. Haar projecten en meer dan veertig films zijn wereldwijd vertoond en bekroond, onder meer op festivals als Sundance, Viennale, Berlinale, CPH:DOX, TIFF, Cinéma du Réel, Locarno, Rotterdam, Oberhausen, Yamagata en Jeonju, en in instellingen als MoMA in New York, Centre Pompidou, Hammer Museum, Witte de With, Austrian Film Museum, Yerba Buena Center, MCA Chicago, Whitney Biennial, Mercer Union en Jeu de Paume. Ze woont in Chicago, waar ze lesgeeft aan de University of Illinois.

Hanwen Zhang is een kunstenaar en filmmaker, oorspronkelijk afkomstig uit Changchun, China, en momenteel gevestigd in Göttingen, Duitsland. Vanuit artistiek onderzoek en veldwerk gebruikt hij locatiegebonden filmopnames en visuele studies om specifieke landschappen, infrastructuren en alledaagse menselijke activiteiten te onderzoeken. Daarbij reflecteert hij op de verwevenheid van individuele omstandigheden, verhalen, herinneringen, collectieve narratieven, archieven en identiteit binnen lokale, transnationale, historische en ideologische contexten. Zijn recente onderzoek richt zich op de ballingschap van gemarginaliseerde individuen, de omgang met beladen erfgoed en de activiteiten van geheime genootschappen binnen de moderne en hedendaagse Oost-Aziatische geschiedenis.

"Radu Jude is een Roemeense filmregisseur en scenarioschrijver, bekend om zijn scherpe en onconventionele benadering van geschiedenis, herinnering en sociale identiteit. Zijn speelfilmdebuut, The Happiest Girl in the World (2009), werd bij de première lovend ontvangen en geselecteerd voor meer dan vijftig internationale filmfestivals. Vervolgens regisseerde hij een reeks veelgeprezen films, waaronder Everybody in Our Family (2012), Aferim! (2015), Scarred Hearts (2016), I Do Not Care If We Go Down in History as Barbarians (2018) en Uppercase Print (2020). In 2021 won zijn satire Bad Luck Banging or Loony Porn de Gouden Beer op het Internationaal Filmfestival van Berlijn. Zijn daaropvolgende film, Do Not Expect Too Much from the End of the World (2023), ontving de Speciale Juryprijs op het Filmfestival van Locarno. Zijn speelfilm Kontinental ’25, een onafhankelijke lowbudgetproductie, werd op de Berlinale van 2025 bekroond met de Zilveren Beer voor het beste scenario. Zijn meest recente film, Dracula, won de tweede prijs van de Junior Jury Award op het Filmfestival van Locarno van 2025. Adrian Cioflâncă, geboren in 1974 in Piatra Neamț, Roemenië, is historicus. Zijn werk richt zich voornamelijk op de Holocaust, het communisme en politiek geweld. Hij is directeur van het ‘Wilhelm Filderman’ Center for the Study of Jewish History in Romania en lid van het Collegium van de National Council for the Study of the Securitate Archives. Cioflâncă werkte als adviseur aan verschillende films en theaterproducties en was medeauteur van verschillende korte documentaires voor de Roemeense publieke omroep. Twee films die hij samen met Radu Jude regisseerde — The Exit of the Trains (2020) en Memories from the Eastern Front (2022) — gingen in wereldpremière op de Berlinale."

Cyan Bae (1993, Zuid-Korea) is beeldend kunstenaar en onderzoeker, gevestigd in Rotterdam. Ze werkt voornamelijk met bewegend beeld en onderzoekt gevoelde ervaringen en belichaamde kennis, verweven met sociaal-technische systemen.

"Lana Daher is filmmaker en multidisciplinair kunstenaar, gevestigd in Beiroet, Libanon. Met een achtergrond in beeldende kunst en grafisch ontwerp (BFA, American University of Beirut) en film (MA, Goldsmiths, University of London) is ze al lange tijd actief in de levendige kunst- en muziekscene van Beiroet, waar ze werkt met geluid, beeld en archiefmateriaal. Haar werk is gebaseerd op diepgaand onderzoek en intuïtieve vertelvormen en verkent het grensgebied tussen documentaire en fictie door verschillende tijdsperioden en emotionele landschappen met elkaar in dialoog te brengen. Do You Love Me is haar eerste lange film, een op archiefmateriaal gebaseerde essayfilm, opgebouwd uit de rijke maar gefragmenteerde audiovisuele geschiedenis van Libanon. Naast de film creëerde ze een website, een gecureerde index van de bronnen en materialen die aan het project ten grondslag liggen, met als doel het Libanese filmerfgoed opnieuw te verbinden met zowel het lokale als het internationale publiek: doyouloveme.film. Lana is alumna van IDFAcademy en was via haar in 2024 opgerichte productiebedrijf My Little Films ook coproducent van de film."

"Sara Rajaei is een Iraans-Nederlandse videokunstenaar en filmmaker, gevestigd in Nederland. Haar werk draait om tijd en onderzoekt onder meer de afwezigheid van beelden, herinnering, mondelinge geschiedenis, verteltechnieken en de wisselwerking tussen fysieke en psychologische ruimte. Na haar afstuderen aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag in 2002 nam Rajaei deel aan een tweejarige residentie aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. In 2009 werd ze genomineerd voor de Prix de Rome. Haar werk is wereldwijd tentoongesteld en vertoond in kunstinstellingen en op festivals, waaronder het Appel Arts Center, Internationale Filmfestspiele Berlin, Hong Kong International Film Festival, International Film Festival Rotterdam, Art Brussels, Kunsthall 3.14 Bergen en het Wereldmuseum Amsterdam. Haar korte film City of Poets ging in première tijdens Berlinale Shorts 2024 en werd vervolgens wereldwijd op festivals vertoond. De film won in 2024 talrijke prijzen, waaronder de European Short Film – Prix Vimeo bij de European Film Awards 2026, het Gouden Kalf voor beste korte documentaire op het Nederlands Film Festival, Fidan’s Best Iranian Short Film of the Year, de prijs voor Beste Korte Documentaire op het Sole Luna Doc Film Festival, de Silver Lynx Award voor Beste Korte Documentaire op het Fest-New Directors New Films Festival en de International Fugas Award op Documenta Madrid."

"Lotte van Hulst (geb. 2000, EN/NL; gevestigd in Londen en Rotterdam) is onderzoeker, filmmaker en ruimtelijk ontwerper. Haar werk combineert ruimtelijke, audiovisuele en onderzoeksmethoden om systemische ongelijkheden en de mechanismen waarmee soevereiniteit en controle worden uitgeoefend, zichtbaar te maken en kritisch te bevragen. Ze werkt met contrakartering, digitale reconstructie en open source-onderzoek en beschouwt ruimte als een plek van politieke onderhandeling en kritisch onderzoek. Van Hulst rondt momenteel een master af aan het Centre for Research Architecture van Goldsmiths, University of London. Ze maakt deel uit van AAFO (Across A Flock’s Orbit), het collectief van de afstudeerlichting Geo-Design 2025 van Design Academy Eindhoven."

"Sarah-Rose Antoun is een Frans-Libanese en Marokkaanse beeldend kunstenaar en journaliste. In haar werk onderzoekt ze hoe beelden boodschappen overdragen, over grenzen, conflicten en persoonlijke gesprekken heen, en welke prijs de makers daarvoor betalen. Haar praktijk beweegt zich tussen fotografie, archiefonderzoek, installaties en performance. Ze behaalde een bachelor in journalistiek aan Goldsmiths, University of London, en een master in Photography & Society aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ze maakt deel uit van het FOTODOK Lighthouse 2025–26 talent programme."

Esther van der Heijden (NL, 1993) is een multimediakunstenaar en filmmaker wiens praktijk zich uitstrekt over film, sculptuur, installatie en performance-essay. Haar werk onderzoekt hoe ecologische en economische druk ecosystemen en de menselijke en niet-menselijke levens die daarvan afhankelijk zijn, vormgeeft. Vanuit een focus op specifieke plaatsen, soorten en gemeenschappen onderzoekt ze hoe deze druk zich manifesteert binnen ecologische en sociale contexten. Haar praktijk combineert historisch materiaal, veldwerk en associatieve, poëtische vormen van beeldvorming.

Benjamin Christensen (1879–1959) was een Deense filmmaker en acteur, bekend om zijn verkenning van het macabere en om zijn blijvende invloed op het horrorgenre. Zijn films onderzochten vaak de grens tussen rationaliteit en angst, bijgeloof en het bovennatuurlijke. Christensen werkte zowel binnen de Europese als de Hollywoodcinema en was gedurende de laatste zeventien jaar van zijn leven directeur van een bioscoop in Kopenhagen.

Yannis Karpouzis (1984) is een filmmaker en beeldend kunstenaar, gevestigd in Athene. In 2016 was hij medeoprichter van het productiekollektief Empty Square. Zijn lange documentaire Poems on the Tape Recorder (2021) ontving de Newcomer Filmmaker Award op het Thessaloniki Documentary Festival. Sinds 2025 is hij alumnus van Berlinale Talents en Sarajevo Talents (Pack & Pitch Award). Zijn projecten onderzoeken politieke identiteiten, tijdreizen en melancholie.

Gabrielle Stemmer (1991, Frankrijk) studeerde literatuur en filmmontage. In haar werk als documentairemaker richt ze zich op het onderzoeken van archiefbeelden, zowel historische als hedendaagse. In 2019 regisseerde ze Clean With Me (After Dark), dat op talrijke festivals werd geselecteerd en bekroond, evenals de serie Femmes sous algorithmes in 2023. In 2025 ging haar essayfilm La Grève (The Strike), een bewerking van Ovidies boek La Chair est triste hélas (The Flesh is Sad, Alas), in première in San Sebastian.

"Stelios Bouziotis werd in 1981 geboren in Athene en behaalde een diploma in Muziektechnologie en Akoestische Techniek aan de Universiteit van Kreta. Zijn eerste lange documentaire, Stoker, ging in maart 2023 in première tijdens het Thessaloniki International Documentary Festival, waar de film in competitie werd vertoond. Diezelfde maand werd de film ook geselecteerd voor het internationale filmfestival L’Europe Autour de l’Europe in Parijs. Stoker won de eerste prijs op DocFest en sindsdien heeft de film zijn festivalreis voortgezet. Stelios Bouziotis regisseerde en monteerde drie korte films. Zijn meest recente werk, Two First Days, werd in 2014 vertoond tijdens het tweede korte-filmfestival georganiseerd door de Onassis Foundation. Sinds 2011 werkt hij samen met regisseur Menelaos Karamaghiolis aan de documentaireserie Meeting with Remarkable People, die inmiddels uit 24 films bestaat en nog steeds wordt voortgezet. Daarnaast werkte hij als director of photography, cameraman, geluidsman en editor aan nog eens 180 films voor de serie van dezelfde regisseur voor het interactieve platform Meetings with Remarkable People, in samenwerking met de Onassis Foundation. Hij was director of photography en editor van de speelfilm Love, Love, Love, geregisseerd door Costas Zappas. In 2019 rondden zij de opnames af van Frankestein REC, een internationale coproductie die internationaal werd gedistribueerd. Hij werkte mee aan verschillende gezamenlijke projecten, waaronder Human Flow van de Chinese kunstenaar Ai Weiwei in Idomeni in 2016. Ook filmde en monteerde hij het interview met Marina Abramović voor het programma Age of Images van de Griekse publieke omroep ERT, opgenomen bij de Onassis Foundation. Daarnaast werkte hij samen met het bedrijf KEY FRAME aan de bekroonde documentaires Giannena of Thoughts and Legends en Byzantine Kavafis. Tot slot werkte hij samen met Maria Papadimitriou en Menelaos Karamaghiolis aan het geluidsontwerp van het videoproject AGRIMIKA, dat Griekenland vertegenwoordigde op de 56e Biënnale van Venetië in 2015."

"Thanassis Vassiliou is regisseur en scenarioschrijver, gevestigd in Poitiers, Frankrijk, waar hij als universitair hoofddocent Filmstudies (Universiteit van Poitiers) filmtheorie en -praktijk doceert. Zijn korte films Traces (2017) en Our Last Week (2016) zijn op talrijke internationale filmfestivals vertoond en bekroond. Lo is zijn eerste lange film. Lo ging in première tijdens het 27e Thessaloniki International Documentary Festival (2025), waar de film de EKKOMED Newcomer's Award (Grieks programma) ontving. Vervolgens won de film de Golden Wreath of Megisti (Grand Prix) en de ‘Odysseus’-prijs voor Beste Documentaire van een Griekse filmmaker uit de diaspora op het 10e Beyond Borders – Kastellorizo International Documentary Festival (2025). Daarnaast ontving de film een Special Mention op het Los Angeles Greek Film Festival (Doc, 2026). In juni 2026 werd de film bovendien bekroond met de IRIS Award voor Beste Documentaire van de Hellenic Film Academy."

"Ernst KAREL werkt met geluid, waaronder elektro-akoestische muziek, experimentele non-fictiegeluidswerken voor multichannelinstallaties en performances, samenwerkingen tussen beeld en geluid en postproductiegeluid voor non-fictiefilm. De laatste tijd richt hij zich op de praktijk van het opnemen van geluid op locatie en in de werkelijkheid, en op het componeren met deze opnames. In recente projecten werkt hij ook met geluidsarchieven. Bij het Sensory Ethnography Lab van Harvard University werkte hij mee aan het geluid voor verschillende films en ontwikkelde en doceerde hij een praktijkgerichte cursus over ‘sonische etnografie’. Veronika KUSUMARYATI is politiek- en media-antropoloog en doet onderzoek in West-Papoea, een term die de regio zelf gebruikt voor de provincies Papoea en West-Papoea in Indonesië. Haar onderzoek houdt zich bezig met theorieën en geschiedschrijving rond kolonialisme, dekolonisatie en postkolonialiteit. Ze behaalde een doctoraat aan de afdeling Antropologie van Harvard, met Film and Visual Studies als secundair onderzoeksgebied. Ze is universitair docent politieke antropologie, ras en identiteiten, digitale media, Zuidoost-Azië en Melanesië aan de University of Wisconsin-Madison."

De in Berlijn gevestigde geluidskunstenaar KMRU (Joseph Kamaru – Nairobi, Kenia) werkt met veldopnames, ambient sound en experimentele technieken om luisterculturen te onderzoeken die verder gaan dan dominante perceptuele normen. Hij maakt composities, installaties en performances en treedt internationaal op. Daarnaast heeft hij meerdere albums uitgebracht, waaronder via zijn eigen label OFNOT.

"John Smith werd in 1952 geboren in Walthamstow, Oost-Londen, en studeerde film aan het Royal College of Art. Geïnspireerd door conceptuele kunst en structurele film, maar ook gefascineerd door de meeslepende kracht van narratieve vormen en het gesproken woord, ontwikkelde hij een oeuvre waarin hij de vermeende grenzen tussen documentaire, fictie, representatie en abstractie op subtiele wijze doorbreekt. Zijn zorgvuldig vormgegeven films zijn vaak geworteld in het dagelijks leven en persoonlijke ervaringen en onderzoeken op speelse wijze de beeldtaal van cinema, waarbij ze deze tegelijkertijd zichtbaar en ontregelen."

De kunstenaar Sammy Baloji (geb. 1978, Lubumbashi, DR Congo) woont en werkt in Lubumbashi en Brussel. Sinds 2005 onderzoekt hij de herinnering en geschiedenis van de Democratische Republiek Congo. Zijn werk vormt een doorlopend onderzoek naar het culturele, architectonische en industriële erfgoed van de regio Katanga en stelt daarnaast de impact van de Belgische kolonisatie aan de orde. Zijn kritische blik op hedendaagse samenlevingen waarschuwt ervoor hoe culturele clichés het collectieve geheugen blijven vormen, waardoor sociale en politieke machtsspelletjes het menselijk gedrag kunnen blijven bepalen.

Firat Yücel is producent en editor van documentaire films en woont en werkt in Amsterdam en Istanbul. Hij is daarnaast curator van de videoserie Altyazı Fasikül: Free Cinema, onderdeel van de Altyazı Cinema Association, die zich inzet voor de ondersteuning van politiek geëngageerde filmmakers en videomakers die in Turkije en elders gevaar lopen. Zijn werk draait om collectief filmmaken en verzet tegen censuur. Zijn documentaires behandelen thema’s als ballingschap, surveillance en het recht op de stad, in uiteenlopende vormen, waaronder de video-essay, desktopdocumentaire en biopic. Yücel maakt deel uit van de BAK Cell in Utrecht, binnen het Fellowship for Situated Practice.

Chris Marker (1921–2012) was een visionaire Franse filmmaker, fotograaf en multimediakunstenaar, vooral bekend als pionier van de ‘essayfilm’. Als meester in het verweven van persoonlijke reflectie en politiek commentaar onderzocht hij thema’s als herinnering, tijd en de wereldgeschiedenis. Als uitgesproken teruggetrokken intellectueel en overtuigd linkse denker heeft Marker de moderne cinema diepgaand beïnvloed, terwijl hij grotendeels verborgen bleef achter zijn werk en zijn iconische kattenavatars.

Jeroen Kooijmans (1967, Schijndel, NL) is een internationaal gerenommeerd kunstenaar en filmmaker wiens werk zich beweegt tussen beeldende kunst, architectuur en cinema. Hij studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, waar hij zijn vrouw, de kunstenaar Elspeth Diederix leerde kennen. Zijn werk werd onder meer getoond in Tate Modern in Londen, PS1/MoMA en The New Museum in New York, Stedelijk Museum Amsterdam en het Centraal Museum Utrecht. Hij ontving in 1998 de NPS Cultuurprijs.

Herman Asselberghs (1962, Mechelen) is een Belgische kunstenaar wiens werk zich richt op het bevragen van grensgebieden tussen geluid en beeld, wereld en media, poëzie en politiek. Hij publiceerde veelvuldig over film en beeldcultuur en doceert aan de filmopleiding van LUCA School of Arts, Campus Brussel/Sint-Lukas. Zijn films en installaties zijn onder meer vertoond bij Tate Modern, Centre Pompidou in Parijs, documenta X in Kassel, Deitch Projects in New York, CGAC in Santiago de Compostela, hartware in Dortmund, Witte de With in Rotterdam, Netwerk in Aalst, M HKA in Antwerpen en het Van Abbemuseum in Eindhoven, en op internationale filmfestivals in Rotterdam, Berlijn, Marseille en Osnabrück, evenals op de Medien- und ArchitekturBiennale in Graz en de Rencontres Internationales in Parijs, Berlijn en Madrid. In 2007 ontving hij de Transmediale Award in Berlijn. Herman Asselberghs woont en werkt in Brussel.

Nicolas Gourault is een kunstenaar en filmmaker, gevestigd in Parijs (FR), met een achtergrond in beeldende kunst en visuele studies. Hij werkte bij Forensic Architecture voordat hij afstudeerde aan Le Fresnoy, Studio national des arts. In zijn werk beweegt hij zich tussen online open-sourceonderzoek en het kritische gebruik van nieuwe media als documentaire instrumenten.

Jocelyne Saab (1948–2019, Beiroet) was een Libanese journalist, oorlogsverslaggever, filmmaker, fotograaf, beeldend kunstenaar en cultureel activist. Ze begon haar carrière als oorlogsverslaggever in 1973 en maakte tijdens de Libanese Burgeroorlog bijna dertig documentaires, waaronder Beyrouth, ma ville en Lettre de Beyrouth. Haar films combineren directe observaties van oorlog met een sterk persoonlijke betrokkenheid bij Beiroet en haar geschiedenis. Daarnaast maakte ze films in onder meer Egypte, Iran en Vietnam. In 1985 regisseerde ze haar eerste speelfilm, A Suspended Life, die werd geselecteerd voor de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes. Haar latere films, waaronder Once Upon a Time, Beirut: Story of a Star en Dunia, bewogen zich vrij tussen documentaire, fictie en archiefcinema. Vanaf 2007 richtte ze zich steeds meer op hedendaagse kunst, met videoinstallaties en fotografie. Ze speelde ook een belangrijke rol bij de heropbouw van het Libanese Filmmuseum en richtte in 2013 het International Festival of Cultural Resistance op. Gedurende haar hele carrière onderzocht Saab thema’s als oorlog, herinnering, ontheemding en de mogelijkheid van vrede, zowel in film als in de beeldende kunst.

Rabih Mroué werd geboren in Beiroet en woont in Berlijn. Als acteur, regisseur, beeldend kunstenaar en toneelschrijver schreef en regisseerde hij verschillende voorstellingen, waaronder Looking for a Missing Employee (2003), Who’s Afraid of Representation (2005), The Pixelated Revolution (2012), So Little Time (2016), Sunny Sunday (2020), Hartaqāt (2023) en Four Walls and a Roof (2024), in samenwerking met Lina Majdalanie. Zijn werk bevindt zich op het snijvlak van theater, performance en beeldende kunst en vervaagt de grenzen tussen werkelijkheid en fictie. Daarbij gebruikt hij video’s, foto’s en historische documenten om de hegemonie van archieven ter discussie te stellen. Rabih Mroué is medeoprichter van het Beirut Art Center (BAC) en was van 2013 tot 2015 verbonden aan het International Research Center: Interweaving Performance Cultures van de Freie Universität Berlin.

Tusharr Madhavv (geboren in India) is een kunstenaar-filmmaker die in Nederland woont. Vanuit een interesse in gemarginaliseerde en betwiste geschiedenissen onderzoekt hij in zijn werk de relaties tussen mensen, landschappen, herinneringen en geleefde ervaringen. Aan de hand van mondelinge geschiedenissen, persoonlijke verhalen en archiefmateriaal onderzoekt hij hoe individuele en collectieve geschiedenissen worden herinnerd, doorgegeven en beleefd. Zijn films A Ballad of Maladies (2017), Detour (2024) en Roohrangi (2025) zijn internationaal vertoond op filmfestivals, in musea en bij culturele instellingen. Als voormalig resident van de Cité Internationale des Arts in Parijs ontving hij voor zijn debuutfilm de 64e National Film Award of India. Daarnaast ontwikkelt hij workshops rond storytelling en geeft hij les aan kunstacademies.

"Ariane Papillon is filmregisseur en onderzoeker in Film- en Mediastudies. In 2024 promoveerde ze aan de Université Paris 8 onder begeleiding van Dork Zabunyan, met een proefschrift getiteld Sharing the Mise-en-scène: Delegating the Camera to Documentary Subjects in Contemporary Cinema. Ze regisseerde de lange documentaire Girls Through the Looking Glass / À nos amies (Vents Contraires, 2024), een film die volledig door vier tienermeisjes met smartphones is opgenomen. In 2025 was ze artist-in-residence bij Ateliers Médicis. Momenteel is ze tijdelijk docent-onderzoeker bij de filmopleiding van de Université Gustave Eiffel in het Franse Champs-sur-Marne. ."

Darya Andijan is een in Nederland gevestigde kunstenaar, afkomstig uit Centraal-Azië. Ze werkt met film, performance en expanded cinema en gebruikt critical fabulation om het Oeigoerse culturele geheugen en vormen van verzet opnieuw te verbeelden. Haar werk is vertoond op Sheffield DocFest en in kunstinstellingen als Framer Framed en 99 Canal.

"Geo Barcan is een filmmaker die geïnteresseerd is in de relatie tussen politiek, technologie, identiteit en geschiedenis. Haar films zijn gebaseerd op de ervaringen van gemarginaliseerde subjecten. Politieke, ecologische, kosmologische en technologische thema’s komen naar voren via de ervaringen van wezens die vertrouwd zijn met de periferie, aan de rand van de wereld. Ze beschouwt haar praktijk met bewegend beeld als een cinema van het onzichtbare, waarmee ze krachten probeert te traceren die zowel onzichtbaar als alomtegenwoordig zijn, zoals het internet, herinnering, migratie, ideologie en langdurige sociaal-politieke transformaties. Ze voelt zich aangetrokken tot veranderingen die zich geleidelijk in de tijd voltrekken en zo verweven raken met het dagelijks leven dat hun gevolgen moeilijk te lokaliseren of ter discussie te stellen zijn. Ze is geïnteresseerd in wat zichtbaar mag worden en wat verborgen blijft, zowel in het urgente heden als in recente geschiedenissen die het heden blijven vormen. Haar werk is internationaal vertoond op filmfestivals en in kunstinstellingen, waaronder IFFR, Go Short, Mostra Internazionale del Cinema di Genova, Bucharest International Experimental Film Festival, Eye Filmmuseum, W139, V2_, The Grey Space in the Middle, Simultan (Timișoara) en vele andere. Haar essays en lezingen werden gepresenteerd door het Institute of Network Cultures, Perdu (Amsterdam), IFFR, Revista Arta (Boekarest) en Onomatopee (Eindhoven)."

"Kevin B. Lee is filmmaker, mediakunstenaar en criticus. Hij heeft meer dan 360 video-essays gemaakt over film en media. Zijn bekroonde Transformers: The Premake introduceerde het format van de ‘desktopdocumentaire’, werd door Sight & Sound uitgeroepen tot een van de beste documentaires van 2014 en werd vertoond op talrijke festivals, waaronder Berlin Critics Week, International Film Festival Rotterdam en Viennale International Film Festival. Met Bottled Songs, zijn samenwerkingsproject met Chloé Galibert-Laîné, ontving hij de Sundance Institute Art of Nonfiction Grant (2018), de European Media Artist Platform Residency (2018) en de Eurimages Lab Project Award op het International Film Festival van Karlovy Vary (2019). In 2017 was hij artist-in-residence bij het Harun Farocki Institut in Berlijn. In 2019 produceerde hij Learning Farocki, een serie video-essays over Harun Farocki, in opdracht van het Goethe-Institut. In 2020 was hij samen met Will DiGravio en Cydnii Wilde Harris curator van de Black Lives Matter Video Essay Playlist. Van 2011 tot 2016 was hij als founding editor en hoofd video-essayist verbonden aan Fandor. Daarnaast was hij supervising producer bij Roger Ebert Presents At the Movies en schreef hij voor The New York Times, Sight & Sound, Slate en IndieWire. Hij is hoogleraar Future of Cinema and Audiovisual Arts aan de Università della Svizzera Italiana in Lugano, in samenwerking met het Locarno Film Festival."

"Sari Lluch Dalena is een bekroonde Filipijnse filmmaker en docent aan het University of the Philippines Film Institute. Ze studeerde film aan New York University, waar ze experimentele korte films maakte. Later regisseerde ze Memories of a Forgotten War (2001), die als slotfilm werd vertoond van een documentaireserie in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York. Haar afstudeerfilm Rigodon (2005), die ze samen met filmmaker Keith Sicat regisseerde, ging in première op het Montreal World Film Festival. Dalena ontving talrijke prijzen en fellowships, waaronder de CCP 13 Artists Award en de Asian Cultural Fellowship. Tot haar films behoren Ka Oryang, The Guerilla Is a Poet, Dahling Nick, Guerrera en Cinemartyrs, waarvoor ze in 2025 de prijs voor Beste Regie ontving op het 21e Cinemalaya Philippine Independent Film Festival."

Ross McElwee is een Amerikaanse documentairemaker wiens werk autobiografie, culturele observatie en humor combineert. Zijn doorbraakfilm Sherman’s March won de Grand Jury Prize van Sundance. McElwee maakte tien lange documentaires, die onder meer drie keer in première gingen op festivals als die van Berlijn, Cannes en Venetië. Hij ontving talloze onderscheidingen voor zijn oeuvre, waaronder een Guggenheim Fellowship en de Pennebaker Award. In 2005 presenteerde MoMA een volledige retrospectieve van zijn werk, die later ook te zien was in Parijs, Seoel, Quito, Madrid en Moskou.

Ricardo Ruales Eguiguren is geboren in Quito, Ecuador. Hij regisseerde de korte documentaire The Silence of Time, die op verschillende festivals over de hele wereld werd vertoond. Sinds 2017 is hij lid van INCUBADORA S.A. The Broken R is zijn eerste lange documentaire en werd gemaakt met steun van fondsen uit Ecuador, Ibermedia, Sundance en het IDFA Bertha Fund. Ricardo behaalde een master in filmregie aan de Elías Querejeta Zine Eskola (San Sebastián Film School).

"Michal Kosakowski is een Pools-Duitse filmmaker en mediakunstenaar wiens werk de grenzen tussen documentaire, fictie en experimentele cinema onderzoekt. Zijn oeuvre bevraagt maatschappelijke en morele grenzen en combineert theoretisch onderzoek met vernieuwende vertelvormen. Hij studeerde film aan Fabrica, het Benetton Research Center for Communication in Italië, waar hij met de gerenommeerde fotograaf Oliviero Toscani samenwerkte aan verschillende film- en mediaprojecten over culturele, politieke en humanitaire kwesties. Zijn korte film Just Like the Movies (2006), die de prijs voor Beste Korte Film won op het Milano Film Festival, wordt veelvuldig gebruikt in academische contexten en als lesmateriaal aan universiteiten en hogescholen over de hele wereld. Van 2008 tot 2011 doceerde hij experimentele film en filmtheorie aan de Media Design University in München. Daarnaast was hij jurylid bij internationale filmfestivals en stelde hij filmprogramma’s samen. Kosakowski’s werk omvat bekroonde experimentele films, documentaires, video-installaties en genrecinema. Zijn video-installatie Fortynine (2007), waaraan meer dan 160 deelnemers uit 23 landen meewerkten, vormde de basis voor zijn lange documentaire Zero Killed (2012), die de prijs voor Beste Documentaire won op het Chicago Underground Film Festival. Hij is ook mederegisseur en producent van de internationaal geprezen horroranthologie German Angst (2015), die op meer dan veertig festivals werd vertoond, waaronder in Rotterdam en Sitges. De film weerspiegelt zijn voortdurende interesse in het onderzoeken van de narratieve en esthetische mogelijkheden van genrecinema. Zijn meest recente film, Holofiction, is een experimenteel werk van 102 minuten en maakt deel uit van het tiendaagse multimedia-kunstproject Dark Tourism, waarin hedendaagse vormen van herinneringscultuur worden onderzocht aan de hand van film, fotografie en installatie."

"Onyeka Igwe is een in Londen geboren en gevestigde moving image artist en onderzoeker. Haar werk vertrekt vanuit de vraag: hoe leven we samen? Niet om daar een eenduidig antwoord op te geven, maar om de nuances van wederkerigheid en samenleven in onze sterk geïndividualiseerde wereld bloot te leggen. Binnen haar praktijk staan zintuiglijke, ruimtelijke en hegemoniekritische manieren van kennisvorming centraal. Ze is geïnteresseerd in de alledaagse en ogenschijnlijk vanzelfsprekende aspecten van zwart leven. Voor haar vormen het lichaam, archieven en zowel mondelinge als schriftelijke narratieven manieren van onderzoek die het mogelijk maken onderbelichte geschiedenissen aan het licht te brengen. Haar werk bestaat uit het ontwarren van draden en verbanden, gedragen door een ritmische montagestijl en een grote aandacht voor de dissonantie, reflectie en versterking die tussen beeld en geluid ontstaan. Onyeka’s videowerken zijn internationaal vertoond, onder meer in MoMA, ICA London en op de Dhaka Art Summit, evenals op festivals als London Film Festival, Open City Documentary Film Festival en International Film Festival Rotterdam."

Lindsay McIntyre is een procesgerichte Inuk-filmmaker. Vanuit analoge processen gebruikt ze zelfgemaakte emulsies en diepgaand materiaalonderzoek in haar auto-etnografische verkenningen, waarbij ze intense, plaatsgebonden verbindingen tot stand brengt. Ze heeft meer dan 45 films en verschillende expanded-cinemaperformances gemaakt. Haar korte film NIGIQTUQ ᓂᒋᖅᑐᖅ ontving de prijs voor Beste Korte Film op imagineNATIVE, waarmee de film in aanmerking kwam voor een Oscarnominatie. Haar meest recente film, Tuktuit: Caribou, die werd vertoond op Sundance, Hot Docs, RIDM en DOXA (waar de film de prijs voor Beste Korte Documentaire won), onderzoekt de blijvende verbondenheid tussen kariboes, korstmossen en Inuit en maakt gebruik van een zelfgemaakte emulsie op basis van kariboe-gelatine. Lindsay was fellow van Forge Project, Sundance, MacDowell en COUSIN. Haar films zijn wereldwijd vertoond en maken deel uit van verschillende permanente collecties.

Masao Adachi is een Japanse filmmaker, scenarioschrijver en acteur wiens werk sinds de jaren zestig een belangrijke rol speelt binnen de radicale experimentele en politiek geëngageerde cinema van Japan. Hij begon films te maken tijdens zijn studie aan de Nihon University en werkte nauw samen met Nagisa Oshima en Koji Wakamatsu. Zijn films, waaronder Female Convict 701: Scorpion en Red Army/PFLP: Declaration of World War, tarten conventionele vormen van narratieve en documentaire cinema en verbinden film met politieke strijd. Na zich enkele decennia van het filmmaken te hebben afgekeerd, keerde Adachi terug met The Prisoner (2006) en is hij politiek geëngageerd werk blijven maken, waaronder Escape (2025).