Veertig jaar nadat Sherman’s March Ross McElwee vestigde als een invloedrijke pionier van de autobiografische documentaire, keert Remake terug naar de beelden die zowel zijn leven als zijn films hebben gevormd. De film begint met een onwaarschijnlijk uitgangspunt: een televisienetwerk heeft de rechten verworven om van Sherman’s March een fictiefilm te maken. Maar zoals zo vaak in McElwees werk maakt het oorspronkelijke project stilletjes plaats voor iets anders. De plotselinge dood van zijn zoon Adrian, zelf een aspirant-filmmaker, verandert de film in een diep persoonlijke meditatie over rouw en de handeling van het filmen van degenen van wie we houden.

McElwee heeft verteld hoe hij het aanvankelijk onmogelijk vond om bewegende beelden van Adrian opnieuw te bekijken. In plaats daarvan vroeg hij een assistent om stilstaande beelden uit tientallen jaren aan opnamen te halen, waarbij hij deze bevroren beelden gebruikte als een manier om zichzelf weer in het archief te schrijven voordat hij de films zelf onder ogen kon zien. Adrians eigen opnamen, vaak veel impulsiever en rauwer dan die van zijn vader, komen geleidelijk in gesprek met McElwees zorgvuldig geobserveerde beelden, waardoor de afstand tussen de verschillende filmische benaderingen van vader en zoon vervaagt.

De titel verwijst uiteindelijk naar veel meer dan de nooit gerealiseerde Hollywoodbewerking. Zoals McElwee zelf suggereert, wordt de film een poging om een leven opnieuw te maken na een verwoestend verlies. Door decennia aan filmwerk opnieuw te bekijken, vraagt Remake of beelden het verleden slechts bewaren, of dat ze blijven veranderen samen met degenen die ernaar terugkeren.

TW