Voor zijn eerste grote film kreeg Ross McElwee financiering om een historische documentaire te maken over de verwoestende mars van generaal William Sherman door het Amerikaanse Zuiden in 1864. Kort voordat het filmen begon, verliet zijn partner hem. In plaats van het project op te geven, richtte McElwee de camera op de onverwachte richting die zijn eigen leven had genomen, waardoor mislukte plannen en romantische tegenslagen de film van binnenuit gingen hervormen.

Het uiteindelijke resultaat is een van de toonaangevende voorbeelden van de ‘first-person documentaire’ geworden. Terwijl McElwee door het hedendaagse Amerikaanse Zuiden rijdt, verdwijnt de Burgeroorlog nooit helemaal. In plaats daarvan duikt de geschiedenis opnieuw op in gesprekken, landschappen en persoonlijke herinneringen, terwijl de zoektocht van de filmmaker naar liefde herhaaldelijk botst met bredere vragen over de verhalen die we onszelf vertellen. Een gedenkwaardige ontmoeting vindt plaats met de dichter Charleen Swansea, die McElwees zelfingenomenheid onderbreekt met de ontwapenende observatie: ‘Dit is geen kunst. Dit is het leven.’ Decennia later heeft McElwee gezegd dat haar opmerking een van de blijvende lessen van de film werd.

Wat begon als een film over een historische figuur werd geleidelijk een meditatie over het toeval: over de manieren waarop films, net als het leven zelf, hun ware onderwerp vaak pas vinden nadat ze hun oorspronkelijke bestemming uit het oog hebben verloren.

TW