De Universiteit van Ibadan in Nigeria, die door het Britse koloniale bewind in 1948 werd gepresenteerd als een welwillend geschenk, was in werkelijkheid een volgens ander koloniaal instrument ontworpen om studenten om te vormen tot ‘beschaafde’ en volgzame onderdanen. De film is opgebouwd rond een reeks ‘geboden’ van de Ibadan Film Unit. Dit was een regionale afdeling van de Colonial Film Unit, een project dat door de Britse overheid was opgezet om koloniale films te produceren. De ‘geboden’, waarschijnlijk gefictionaliseerde of gescripte interpretaties van daadwerkelijke filmhandleidingen, zetten gangbare filmpraktijken uiteen, zoals duidelijke, enkelvoudige vertelling, lineaire storytelling en het verwijderen van overbodig materiaal.

Onyeka Igwe structureert de film in secties rond deze voorschriften, waartegen Igwe vervolgens in opstand komt door te kiezen voor meerdere vertelvormen, niet-lineaire verhaallijnen en de toevoeging van ‘overbodig’ materiaal met artistieke flair. Deze rebelse geest belichaamt de weigering van de film om de geschiedenis van de universiteit door een koloniale lens te lezen en herinterpreteert in plaats daarvan haar erfenis. Door de universiteitscampus als een relikwie te gebruiken dat gelezen kan worden, onderzoekt Igwe de tegenstrijdigheden ervan, met haar koloniale fundamenten naast haar rol als plaats van sociale mobiliteit en politieke omwenteling. Penkelemes daagt koloniale narratieven uit en onthult hoe ruimtes die zijn gecreëerd om koloniale uitbuiting te bevorderen ook plaatsen voor alternatieve kennisproductie kunnen worden.

LA