Afternoon Hearsay is een film over film. De Chinese kunstenaar Peng Zuqiang herinnert ons eraan dat cinema een opeenvolging van bewegende beelden is, net zoals geschiedenis een compilatie is van persoonlijke en collectieve verhalen en herinneringen.

Peng Zuqiang componeert een gefragmenteerde montage van bewegende filmstroken om de vergeten geschiedenis van 8,75mm-celluloid opnieuw samen te stellen. 8,75mm was een filmformaat dat tussen de jaren 1960 en 1980 uitsluitend in China werd geproduceerd en door de Chinese staat werd ontwikkeld als een goedkope manier om educatieve, culturele en politieke propaganda naar plattelandsgebieden te verspreiden. Het formaat had geen eigen camera, waardoor mensen niet zelf konden filmen en een tegenbeeld konden produceren.

Wie heeft het verhaal van het Chinese verleden verteld? Hoe worden en werden verhalen gecreëerd en verspreid? Peng Zuqiang betwist de historische en voortdurende greep van de staat op het collectieve geheugen, zijn controle over wat en wie zichtbaar wordt gemaakt, en dus over wat en wie wordt herinnerd.

Om dit te doen richt Peng Zuqiang zich op Super 8, de populaire tegenhanger van 8,75mm, ontworpen zodat gewone mensen hun eigen films konden maken. Door verschillende filmtechnieken te vermengen weerspiegelt Afternoon Hearsay de veelheid aan manieren waarop geschiedenis wordt vastgelegd. Eindelijk horen en zien we vanuit het perspectief van degenen aan wie een camera werd onthouden.

Essayistisch in zowel inhoud als vorm is Afternoon Hearsay zowel een auditieve compilatie van stemmen, geruchten en geluid als een visuele verzameling van fotochemische abstractie, textuur en kleur. Een reis door een Chinese rurale tegen-geschiedenis, maar ook een oproep aan het heden. Een heden waarin beeldproductie en -circulatie minder alleen door de staat worden beheerst dan door algoritmen en kapitaal, wat wijst op de voortdurende behoefte aan alternatieve praktijken van beeldmaken en vertoningsruimtes.

GVN