The Broken R van Ricardo Ruales begint met een ogenschijnlijk eenvoudig onderzoek naar taal. Hoe Spanjaarden de letter “R” uitspreken – gerold, netjes gearticuleerd of juist helemaal afwezig – wordt het uitgangspunt voor een film die autobiografie met uitspraak verbindt. De film beweegt tussen documentaire-achtige observaties, persoonlijke reflecties en essayistische uitweidingen en volgt hoe taal belichaamd wordt. Door rekening te houden met zijn eigen accent onderzoekt Ruales hoe stemmen zowel verbondenheid al uitsluiting markeren, en de manier waarop een accent bepaalt hoe we worden waargenomen, lang voordat we door anderen worden begrepen.

Door de hele film heen laat Ruales ogenschijnlijk kleine taalkundige details uitgroeien tot bredere reflecties op migratie, herinnering, seksualiteit en verwantschap. Misschien wel het meest indrukwekkende kenmerk van de film is de relatie tussen Ruales en zijn eigen vader, die door het maken van de film wordt getransformeerd.

Net als veel hedendaagse essayfilms benadrukt The Broken R dat het persoonlijke niet van het politieke kan worden gescheiden. Door zich te concentreren op iets evidents als een letter legt de film de onderhandelingen bloot die met iedere taalhandeling gepaard gaan. Het resultaat is een knappe meditatie op taal als geleefd iets, waarin we herinnerd worden dat elke stem een geheim meedraagt van het leven dat het heeft gevormd.

TW