Vanuit hun gedeelde appartement in Brussel probeert Mon angstig zijn partner Karim te steunen, die tijdens een bezoek aan Beiroet voortdurend wordt bedreigd door Israëlische bombardementen. Via intieme WhatsApp-berichten en spraakberichten, en onpersoonlijke nieuwsuitzendingen en livestreams, berust Mon erin om van afstand getuige te zijn en zorg te bieden. Terwijl het scherm voor Mon en Karim nabijheid biedt, door directe communicatie mogelijk te maken en hen in staat te stellen samen na te denken over het dreigende geweld, dient het ook als een scherpe herinnering aan de fysieke afstand tussen hen.

De titel van de film verwijst naar Far from Vietnam, de collectieve essayfilm uit 1967 die werd gemaakt door filmmakers onder wie Chris Marker, Jean-Luc Godard, Alain Resnais, Agnès Varda en anderen en die onderzocht hoe kunstenaars konden reageren op en solidariteit konden uitdrukken met een oorlog die zich buiten hun bereik afspeelt. Deze vraag blijft vandaag bijzonder relevant, nu het kijken naar conflicten van een afstand een steeds vertrouwdere ervaring is geworden in onze digitale wereld. Beelden van geweld komen nu onmiddellijk via onze schermen binnen, waardoor een illusie van nabijheid ontstaat, terwijl tegelijkertijd onze fysieke afstand tot de directe, gewelddadige werkelijkheid wordt benadrukt.

Far from Beyrouth vraagt wat het betekent om via een scherm voor iemand te zorgen en problematiseert het vermogen van digitale verbinding om de kloof te overbruggen tussen getuigen en degenen die een conflict daadwerkelijk meemaken.

Far from Beyrouth wordt vertoond in een blok met twee andere korte films over Libanon.

LA