Voor de meeste mensen is Los Angeles in de eerste plaats een stad die door films wordt verbeeld. Thom Andersens gevierde essayfilm keert die vanzelfsprekendheid binnenstebuiten en vraagt hoe Hollywoods verbeeldingen ons begrip van de werkelijke stad hebben gevormd. Los Angeles Plays Itself bestaat bijna volledig uit filmfragmenten en onthult de enorme afstand tussen de fysieke stad en haar vele cinematografische dubbelgangers.

Gedurende bijna drie uur beweegt Andersen moeiteloos tussen architectuurgeschiedenis, stedelijke politiek en beeldanalyse. Beroemde plaatsen komen keer op keer terug, wijken worden getransformeerd tot anonieme achtergronden en modernistische huizen worden met verrassende consistentie gecast als de woningen van schurken. Zoals Andersen opmerkt, voert Hollywood vaak ‘een oorlog tegen moderne architectuur’, waarbij het net zo gemakkelijk morele waarde aan gebouwen toekent als aan personages.

Het project kostte vier jaar om te voltooien, deels vanwege de enorme inspanning die nodig was om honderden filmfragmenten te ordenen tot een coherent verhaal over locatie, geschiedenis en ideologie. Los Angeles Plays Itself geldt als een invloedrijke inspiratie voor de hedendaagse essayfilm en is essentieel kijkmateriaal voor cinefielen, maar ook voor mensen met een interesse in geschiedschrijving en/als beeldvorming. De film benadrukt dat een filmische stad altijd een interpretatie is. We moeten daarom ook proberen om, mét en tegen deze interpretatie, anders te kijken naar de wereld buiten het scherm.

TW