Hoe erven we de fouten van onze ouders? Hoe maken we hun huis leeg?

“‘Lo’ betekent ‘hou je mond’, ‘praat niet’. Ik groeide op met het horen van dit woord. Mijn moeder en grootmoeder zeiden het vaak wanneer ik in de buurt kwam en ze niet wilden dat ik hoorde waar ze over praatten”, zegt filmmaker Thanassis Vassileiou in zijn eerste autobiografische speelfilm Lo.

Een jaar na de dood van zijn moeder keert de filmmaker terug naar zijn lege ouderlijk huis. Zoals hij zegt: “Uit angst de ruimte te verliezen die de laatste herinneringen aan mijn moeder, maar ook een hele jeugd omvatte, begon ik de nu lege oppervlakken met mijn mobiele telefoon te filmen.”

Door de hele film heen wordt Vassileiou geconfronteerd met de moeilijkheden van het omgaan met een problematische erfenis, waardoor hij de geschiedenis van zijn familie en de verbinding ervan met het politieke verleden van zijn land ontdekt. Terwijl hij zijn verleden blijft onderzoeken, houdt de filmmaker zich ook bezig met zijn relatie met zijn vader en diens mogelijke betrokkenheid bij de Griekse dictatuur van de late jaren zestig.

In Lo laat de regisseur zien hoe persoonlijk verdriet verstrengeld kan raken met collectief trauma en hoe het ontdekken van je wortels meer is dan alleen een persoonlijk verhaal.

AC