Aanvankelijk lijkt Roohrangi wat ongrijpbaar. Een toevallig gesprek met een man in een cruisingplaats; meanderende close-ups van bomen en planten; archieffragmenten, dromen, gefluisterde herinneringen; dwaalwegen door het bos. Regisseur Tusharr Madhavv lijkt deze elementen naast elkaar te houden, maar geleidelijk beginnen momenten in de film te resoneren met wat eraan voorafging, alsof er al die tijd een onderliggend patroon aanwezig was.

Roohrangi verwacht dat we ons eerst overgeven aan een ritme voordat we betekenissen proberen te maken. Het onderwerp verschijnt door een opeenstapeling van kleine dingen, vluchtige ontmoetingen en vaag bekende beelden, totdat ze bijna ongemerkt samenvallen in iets groters. Wat dan verschijnt is een herinnering aan de grootvader van de filmmaker, wiens gezicht – getekend door vitiligo – de jonge Madhavv deed denken aan een bos van wonderbaarlijk witte en bruine bomen. Zijn film navigeert zo door de poreuze grens tussen herinnering en verbeelding en volgt onverwachte kruisingen tussen seksueel verlangen en familiegeschiedenis.

TW