De praktijk van 3133 (Eric Lee) bevindt zich in de tussenruimte van beeldende kunst, performance en cinema. Geïnspireerd door het idee van ‘troublemaking’ — het bewust verstoren of opzoeken van de confrontatie — vindt hij voldoening in projecten die deze nieuwsgierigheden en impulsen voeden.

Ariane Papillon is filmregisseur en onderzoeker in Film- en Mediastudies. In 2024 promoveerde ze aan de Université Paris 8 onder begeleiding van Dork Zabunyan, met een proefschrift getiteld Sharing the Mise-en-scène: Delegating the Camera to Documentary Subjects in Contemporary Cinema. Ze regisseerde de lange documentaire Girls Through the Looking Glass / À nos amies (Vents Contraires, 2024), een film die volledig door vier tienermeisjes met smartphones is opgenomen. In 2025 was ze artist-in-residence bij Ateliers Médicis. Momenteel is ze tijdelijk docent-onderzoeker bij de filmopleiding van de Université Gustave Eiffel in het Franse Champs-sur-Marne.

Benjamin Christensen (1879–1959) was een Deense filmmaker en acteur, bekend om zijn verkenning van het macabere en om zijn blijvende invloed op het horrorgenre. Zijn films onderzochten vaak de grens tussen rationaliteit en angst, bijgeloof en het bovennatuurlijke. Christensen werkte zowel binnen de Europese als de Hollywoodcinema en was gedurende de laatste zeventien jaar van zijn leven directeur van een bioscoop in Kopenhagen.

Chris Marker (1921–2012) was een visionaire Franse filmmaker, fotograaf en multimediakunstenaar, vooral bekend als pionier van de ‘essayfilm’. Als meester in het verweven van persoonlijke reflectie en politiek commentaar onderzocht hij thema’s als herinnering, tijd en de wereldgeschiedenis. Als uitgesproken teruggetrokken intellectueel en overtuigd linkse denker heeft Marker de moderne cinema diepgaand beïnvloed, terwijl hij grotendeels verborgen bleef achter zijn werk en zijn iconische kattenavatars.

Cyan Bae (1993, Zuid-Korea) is beeldend kunstenaar en onderzoeker, gevestigd in Rotterdam. Ze werkt voornamelijk met bewegend beeld en onderzoekt gevoelde ervaringen en belichaamde kennis, verweven met sociaal-technische systemen.

Darya Andijan is een in Nederland gevestigde kunstenaar, afkomstig uit Centraal-Azië. Ze werkt met film, performance en expanded cinema en gebruikt critical fabulation om het Oeigoerse culturele geheugen en vormen van verzet opnieuw te verbeelden. Haar werk is vertoond op Sheffield DocFest en in kunstinstellingen als Framer Framed en 99 Canal.

Kunstenaar Deborah Stratman maakt werk over macht, ervaring, geschiedenis en geloof, en onderzoekt hoe plaatsen, ideeën en de samenleving met elkaar verweven zijn. Ze beschouwt geluid als de ultieme multitool en lineariteit als een valkuil. Haar projecten en meer dan veertig films zijn wereldwijd vertoond en bekroond, onder meer op festivals als Sundance, Viennale, Berlinale, CPH:DOX, TIFF, Cinéma du Réel, Locarno, Rotterdam, Oberhausen, Yamagata en Jeonju, en in instellingen als MoMA in New York, Centre Pompidou, Hammer Museum, Witte de With, Austrian Film Museum, Yerba Buena Center, MCA Chicago, Whitney Biennial, Mercer Union en Jeu de Paume. Ze woont in Chicago, waar ze lesgeeft aan de University of Illinois.

Ernst KAREL werkt met geluid, waaronder elektro-akoestische muziek, experimentele non-fictiegeluidswerken voor multichannelinstallaties en performances, samenwerkingen tussen beeld en geluid en postproductiegeluid voor non-fictiefilm. De laatste tijd richt hij zich op de praktijk van het opnemen van geluid op locatie en in de werkelijkheid, en op het componeren met deze opnames. In recente projecten werkt hij ook met geluidsarchieven. Bij het Sensory Ethnography Lab van Harvard University werkte hij mee aan het geluid voor verschillende films en ontwikkelde en doceerde hij een praktijkgerichte cursus over ‘sonische etnografie’. Veronika KUSUMARYATI is politiek- en media-antropoloog en doet onderzoek in West-Papoea, een term die de regio zelf gebruikt voor de provincies Papoea en West-Papoea in Indonesië. Haar onderzoek houdt zich bezig met theorieën en geschiedschrijving rond kolonialisme, dekolonisatie en postkolonialiteit. Ze behaalde een doctoraat aan de afdeling Antropologie van Harvard, met Film and Visual Studies als secundair onderzoeksgebied. Ze is universitair docent politieke antropologie, ras en identiteiten, digitale media, Zuidoost-Azië en Melanesië aan de University of Wisconsin-Madison.

Esther van der Heijden (NL, 1993) is een multimediakunstenaar en filmmaker wiens praktijk zich uitstrekt over film, sculptuur, installatie en performance-essay. Haar werk onderzoekt hoe ecologische en economische druk ecosystemen en de menselijke en niet-menselijke levens die daarvan afhankelijk zijn, vormgeeft. Vanuit een focus op specifieke plaatsen, soorten en gemeenschappen onderzoekt ze hoe deze druk zich manifesteert binnen ecologische en sociale contexten. Haar praktijk combineert historisch materiaal, veldwerk en associatieve, poëtische vormen van beeldvorming.

Firat Yücel is producent en editor van documentaire films en woont en werkt in Amsterdam en Istanbul. Hij is daarnaast curator van de videoserie Altyazı Fasikül: Free Cinema, onderdeel van de Altyazı Cinema Association, die zich inzet voor de ondersteuning van politiek geëngageerde filmmakers en videomakers die in Turkije en elders gevaar lopen. Zijn werk draait om collectief filmmaken en verzet tegen censuur. Zijn documentaires behandelen thema’s als ballingschap, surveillance en het recht op de stad, in uiteenlopende vormen, waaronder de video-essay, desktopdocumentaire en biopic. Yücel maakt deel uit van de BAK Cell in Utrecht, binnen het Fellowship for Situated Practice.

Gabrielle Stemmer (1991, Frankrijk) studeerde literatuur en filmmontage. In haar werk als documentairemaker richt ze zich op het onderzoeken van archiefbeelden, zowel historische als hedendaagse. In 2019 regisseerde ze Clean With Me (After Dark), dat op talrijke festivals werd geselecteerd en bekroond, evenals de serie Femmes sous algorithmes in 2023. In 2025 ging haar essayfilm La Grève (The Strike), een bewerking van Ovidies boek La Chair est triste hélas (The Flesh is Sad, Alas), in première in San Sebastian.

Geo Barcan is een filmmaker die geïnteresseerd is in de relatie tussen politiek, technologie, identiteit en geschiedenis. Haar films zijn gebaseerd op de ervaringen van gemarginaliseerde subjecten. Politieke, ecologische, kosmologische en technologische thema’s komen naar voren via de ervaringen van wezens die vertrouwd zijn met de periferie, aan de rand van de wereld. Ze beschouwt haar praktijk met bewegend beeld als een cinema van het onzichtbare, waarmee ze krachten probeert te traceren die zowel onzichtbaar als alomtegenwoordig zijn, zoals het internet, herinnering, migratie, ideologie en langdurige sociaal-politieke transformaties. Ze voelt zich aangetrokken tot veranderingen die zich geleidelijk in de tijd voltrekken en zo verweven raken met het dagelijks leven dat hun gevolgen moeilijk te lokaliseren of ter discussie te stellen zijn. Ze is geïnteresseerd in wat zichtbaar mag worden en wat verborgen blijft, zowel in het urgente heden als in recente geschiedenissen die het heden blijven vormen. Haar werk is internationaal vertoond op filmfestivals en in kunstinstellingen, waaronder IFFR, Go Short, Mostra Internazionale del Cinema di Genova, Bucharest International Experimental Film Festival, Eye Filmmuseum, W139, V2_, The Grey Space in the Middle, Simultan (Timișoara) en vele andere. Haar essays en lezingen werden gepresenteerd door het Institute of Network Cultures, Perdu (Amsterdam), IFFR, Revista Arta (Boekarest) en Onomatopee (Eindhoven).

Hanwen Zhang is een kunstenaar en filmmaker, oorspronkelijk afkomstig uit Changchun, China, en momenteel gevestigd in Göttingen, Duitsland. Vanuit artistiek onderzoek en veldwerk gebruikt hij locatiegebonden filmopnames en visuele studies om specifieke landschappen, infrastructuren en alledaagse menselijke activiteiten te onderzoeken. Daarbij reflecteert hij op de verwevenheid van individuele omstandigheden, verhalen, herinneringen, collectieve narratieven, archieven en identiteit binnen lokale, transnationale, historische en ideologische contexten. Zijn recente onderzoek richt zich op de ballingschap van gemarginaliseerde individuen, de omgang met beladen erfgoed en de activiteiten van geheime genootschappen binnen de moderne en hedendaagse Oost-Aziatische geschiedenis.

Herman Asselberghs (1962, Mechelen) is een Belgische kunstenaar wiens werk zich richt op het bevragen van grensgebieden tussen geluid en beeld, wereld en media, poëzie en politiek. Hij publiceerde veelvuldig over film en beeldcultuur en doceert aan de filmopleiding van LUCA School of Arts, Campus Brussel/Sint-Lukas. Zijn films en installaties zijn onder meer vertoond bij Tate Modern, Centre Pompidou in Parijs, documenta X in Kassel, Deitch Projects in New York, CGAC in Santiago de Compostela, hartware in Dortmund, Witte de With in Rotterdam, Netwerk in Aalst, M HKA in Antwerpen en het Van Abbemuseum in Eindhoven, en op internationale filmfestivals in Rotterdam, Berlijn, Marseille en Osnabrück, evenals op de Medien- und ArchitekturBiennale in Graz en de Rencontres Internationales in Parijs, Berlijn en Madrid. In 2007 ontving hij de Transmediale Award in Berlijn. Herman Asselberghs woont en werkt in Brussel.

Jeroen Kooijmans (1967, Schijndel, NL) is een internationaal gerenommeerd kunstenaar en filmmaker wiens werk zich beweegt tussen beeldende kunst, architectuur en cinema. Hij studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, waar hij zijn vrouw, de kunstenaar Elspeth Diederix leerde kennen. Zijn werk werd onder meer getoond in Tate Modern in Londen, PS1/MoMA en The New Museum in New York, Stedelijk Museum Amsterdam en het Centraal Museum Utrecht. Hij ontving in 1998 de NPS Cultuurprijs.

Jocelyne Saab (1948–2019, Beiroet) was een Libanese journalist, oorlogsverslaggever, filmmaker, fotograaf, beeldend kunstenaar en cultureel activist. Ze begon haar carrière als oorlogsverslaggever in 1973 en maakte tijdens de Libanese Burgeroorlog bijna dertig documentaires, waaronder Beyrouth, ma ville en Lettre de Beyrouth. Haar films combineren directe observaties van oorlog met een sterk persoonlijke betrokkenheid bij Beiroet en haar geschiedenis. Daarnaast maakte ze films in onder meer Egypte, Iran en Vietnam. In 1985 regisseerde ze haar eerste speelfilm, A Suspended Life, die werd geselecteerd voor de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes. Haar latere films, waaronder Once Upon a Time, Beirut: Story of a Star en Dunia, bewogen zich vrij tussen documentaire, fictie en archiefcinema. Vanaf 2007 richtte ze zich steeds meer op hedendaagse kunst, met videoinstallaties en fotografie. Ze speelde ook een belangrijke rol bij de heropbouw van het Libanese Filmmuseum en richtte in 2013 het International Festival of Cultural Resistance op. Gedurende haar hele carrière onderzocht Saab thema’s als oorlog, herinnering, ontheemding en de mogelijkheid van vrede, zowel in film als in de beeldende kunst.

John Smith werd in 1952 geboren in Walthamstow, Oost-Londen, en studeerde film aan het Royal College of Art. Geïnspireerd door conceptuele kunst en structurele film, maar ook gefascineerd door de meeslepende kracht van narratieve vormen en het gesproken woord, ontwikkelde hij een oeuvre waarin hij de vermeende grenzen tussen documentaire, fictie, representatie en abstractie op subtiele wijze doorbreekt. Zijn zorgvuldig vormgegeven films zijn vaak geworteld in het dagelijks leven en persoonlijke ervaringen en onderzoeken op speelse wijze de beeldtaal van cinema, waarbij ze deze tegelijkertijd zichtbaar en ontregelen.

De in Berlijn gevestigde geluidskunstenaar KMRU (Joseph Kamaru – Nairobi, Kenia) werkt met veldopnames, ambient sound en experimentele technieken om luisterculturen te onderzoeken die verder gaan dan dominante perceptuele normen. Hij maakt composities, installaties en performances en treedt internationaal op. Daarnaast heeft hij meerdere albums uitgebracht, waaronder via zijn eigen label OFNOT.

Kevin B. Lee is filmmaker, mediakunstenaar en criticus. Hij heeft meer dan 360 video-essays gemaakt over film en media. Zijn bekroonde Transformers: The Premake introduceerde het format van de ‘desktopdocumentaire’, werd door Sight & Sound uitgeroepen tot een van de beste documentaires van 2014 en werd vertoond op talrijke festivals, waaronder Berlin Critics Week, International Film Festival Rotterdam en Viennale International Film Festival. Met Bottled Songs, zijn samenwerkingsproject met Chloé Galibert-Laîné, ontving hij de Sundance Institute Art of Nonfiction Grant (2018), de European Media Artist Platform Residency (2018) en de Eurimages Lab Project Award op het International Film Festival van Karlovy Vary (2019). In 2017 was hij artist-in-residence bij het Harun Farocki Institut in Berlijn. In 2019 produceerde hij Learning Farocki, een serie video-essays over Harun Farocki, in opdracht van het Goethe-Institut. In 2020 was hij samen met Will DiGravio en Cydnii Wilde Harris curator van de Black Lives Matter Video Essay Playlist. Van 2011 tot 2016 was hij als founding editor en hoofd video-essayist verbonden aan Fandor. Daarnaast was hij supervising producer bij Roger Ebert Presents At the Movies en schreef hij voor The New York Times, Sight & Sound, Slate en IndieWire. Hij is hoogleraar Future of Cinema and Audiovisual Arts aan de Università della Svizzera Italiana in Lugano, in samenwerking met het Locarno Film Festival.

Lana Daher is filmmaker en multidisciplinair kunstenaar, gevestigd in Beiroet, Libanon. Met een achtergrond in beeldende kunst en grafisch ontwerp (BFA, American University of Beirut) en film (MA, Goldsmiths, University of London) is ze al lange tijd actief in de levendige kunst- en muziekscene van Beiroet, waar ze werkt met geluid, beeld en archiefmateriaal. Haar werk is gebaseerd op diepgaand onderzoek en intuïtieve vertelvormen en verkent het grensgebied tussen documentaire en fictie door verschillende tijdsperioden en emotionele landschappen met elkaar in dialoog te brengen. Do You Love Me is haar eerste lange film, een op archiefmateriaal gebaseerde essayfilm, opgebouwd uit de rijke maar gefragmenteerde audiovisuele geschiedenis van Libanon. Naast de film creëerde ze een website, een gecureerde index van de bronnen en materialen die aan het project ten grondslag liggen, met als doel het Libanese filmerfgoed opnieuw te verbinden met zowel het lokale als het internationale publiek: doyouloveme.film. Lana is alumna van IDFAcademy en was via haar in 2024 opgerichte productiebedrijf My Little Films ook coproducent van de film.

Lindsay McIntyre is een procesgerichte Inuk-filmmaker. Vanuit analoge processen gebruikt ze zelfgemaakte emulsies en diepgaand materiaalonderzoek in haar auto-etnografische verkenningen, waarbij ze intense, plaatsgebonden verbindingen tot stand brengt. Ze heeft meer dan 45 films en verschillende expanded-cinemaperformances gemaakt. Haar korte film NIGIQTUQ ᓂᒋᖅᑐᖅ ontving de prijs voor Beste Korte Film op imagineNATIVE, waarmee de film in aanmerking kwam voor een Oscarnominatie. Haar meest recente film, Tuktuit: Caribou, die werd vertoond op Sundance, Hot Docs, RIDM en DOXA (waar de film de prijs voor Beste Korte Documentaire won), onderzoekt de blijvende verbondenheid tussen kariboes, korstmossen en Inuit en maakt gebruik van een zelfgemaakte emulsie op basis van kariboe-gelatine. Lindsay was fellow van Forge Project, Sundance, MacDowell en COUSIN. Haar films zijn wereldwijd vertoond en maken deel uit van verschillende permanente collecties.

Lotte van Hulst (geb. 2000, EN/NL; gevestigd in Londen en Rotterdam) is onderzoeker, filmmaker en ruimtelijk ontwerper. Haar werk combineert ruimtelijke, audiovisuele en onderzoeksmethoden om systemische ongelijkheden en de mechanismen waarmee soevereiniteit en controle worden uitgeoefend, zichtbaar te maken en kritisch te bevragen. Ze werkt met contrakartering, digitale reconstructie en open source-onderzoek en beschouwt ruimte als een plek van politieke onderhandeling en kritisch onderzoek. Van Hulst rondt momenteel een master af aan het Centre for Research Architecture van Goldsmiths, University of London. Ze maakt deel uit van AAFO (Across A Flock’s Orbit), het collectief van de afstudeerlichting Geo-Design 2025 van Design Academy Eindhoven.

Masao Adachi is een Japanse filmmaker, scenarioschrijver en acteur wiens werk sinds de jaren zestig een belangrijke rol speelt binnen de radicale experimentele en politiek geëngageerde cinema van Japan. Hij begon films te maken tijdens zijn studie aan de Nihon University en werkte nauw samen met Nagisa Oshima en Koji Wakamatsu. Zijn films, waaronder Female Convict 701: Scorpion en Red Army/PFLP: Declaration of World War, tarten conventionele vormen van narratieve en documentaire cinema en verbinden film met politieke strijd. Na zich enkele decennia van het filmmaken te hebben afgekeerd, keerde Adachi terug met The Prisoner (2006) en is hij politiek geëngageerd werk blijven maken, waaronder Escape (2025).

Michal Kosakowski is een Pools-Duitse filmmaker en mediakunstenaar wiens werk de grenzen tussen documentaire, fictie en experimentele cinema onderzoekt. Zijn oeuvre bevraagt maatschappelijke en morele grenzen en combineert theoretisch onderzoek met vernieuwende vertelvormen. Hij studeerde film aan Fabrica, het Benetton Research Center for Communication in Italië, waar hij met de gerenommeerde fotograaf Oliviero Toscani samenwerkte aan verschillende film- en mediaprojecten over culturele, politieke en humanitaire kwesties. Zijn korte film Just Like the Movies (2006), die de prijs voor Beste Korte Film won op het Milano Film Festival, wordt veelvuldig gebruikt in academische contexten en als lesmateriaal aan universiteiten en hogescholen over de hele wereld. Van 2008 tot 2011 doceerde hij experimentele film en filmtheorie aan de Media Design University in München. Daarnaast was hij jurylid bij internationale filmfestivals en stelde hij filmprogramma’s samen. Kosakowski’s werk omvat bekroonde experimentele films, documentaires, video-installaties en genrecinema. Zijn video-installatie Fortynine (2007), waaraan meer dan 160 deelnemers uit 23 landen meewerkten, vormde de basis voor zijn lange documentaire Zero Killed (2012), die de prijs voor Beste Documentaire won op het Chicago Underground Film Festival. Hij is ook mederegisseur en producent van de internationaal geprezen horroranthologie German Angst (2015), die op meer dan veertig festivals werd vertoond, waaronder in Rotterdam en Sitges. De film weerspiegelt zijn voortdurende interesse in het onderzoeken van de narratieve en esthetische mogelijkheden van genrecinema. Zijn meest recente film, Holofiction, is een experimenteel werk van 102 minuten en maakt deel uit van het tiendaagse multimedia-kunstproject Dark Tourism, waarin hedendaagse vormen van herinneringscultuur worden onderzocht aan de hand van film, fotografie en installatie.

Mon Dewulf (1997, West-Vlaanderen) studeerde klinische psychologie aan de Universiteit Gent en audiovisuele kunsten aan KASK School of Arts. Hij woont en werkt in Brussel. Zijn werk put vaak uit persoonlijke ervaringen en onderzoekt thema’s als queer identiteit, intimiteit en het leven op het platteland. Zijn werk beweegt zich tussen documentaire en fictie. Far from Beyrouth is zijn afstudeerfilm aan KASK.

Nicolas Gourault is een kunstenaar en filmmaker, gevestigd in Parijs (FR), met een achtergrond in beeldende kunst en visuele studies. Hij werkte bij Forensic Architecture voordat hij afstudeerde aan Le Fresnoy, Studio national des arts. In zijn werk beweegt hij zich tussen online open-sourceonderzoek en het kritische gebruik van nieuwe media als documentaire instrumenten.

Onyeka Igwe is een in Londen geboren en gevestigde moving image artist en onderzoeker. Haar werk vertrekt vanuit de vraag: hoe leven we samen? Niet om daar een eenduidig antwoord op te geven, maar om de nuances van wederkerigheid en samenleven in onze sterk geïndividualiseerde wereld bloot te leggen. Binnen haar praktijk staan zintuiglijke, ruimtelijke en hegemoniekritische manieren van kennisvorming centraal. Ze is geïnteresseerd in de alledaagse en ogenschijnlijk vanzelfsprekende aspecten van zwart leven. Voor haar vormen het lichaam, archieven en zowel mondelinge als schriftelijke narratieven manieren van onderzoek die het mogelijk maken onderbelichte geschiedenissen aan het licht te brengen. Haar werk bestaat uit het ontwarren van draden en verbanden, gedragen door een ritmische montagestijl en een grote aandacht voor de dissonantie, reflectie en versterking die tussen beeld en geluid ontstaan. Onyeka’s videowerken zijn internationaal vertoond, onder meer in MoMA, ICA London en op de Dhaka Art Summit, evenals op festivals als London Film Festival, Open City Documentary Film Festival en International Film Festival Rotterdam.

Peng Zuqiang (geb. 1992, Changsha) werkt met film, video en installaties. Hij is geïnteresseerd in de geschiedenis van media en mediavormen — van verouderde filmformaten tot downtempo in Mandopop — en richt zich daarbij op hun affectieve resonanties en associaties met verzet. Recente solopresentaties vonden onder meer plaats in het Rockbund Art Museum (2025), The Common Guild (2025), Fondazione Sandretto (2023), Kevin Space (2023), Cell Project Space (2022) en de E-Flux screening room (2022). Groepstentoonstellingen en screenings vonden onder meer plaats bij Videobrasil, UCCA Beijing, Schirn Kunsthalle Frankfurt, Times Museum, Eye Filmmuseum, The Physics Room, IFFR, IDFA, 25FPS en Alchemy Film and Moving Image Festival. Hij ontving de Present Future Prize op Artissima (2022) en de Dialog Award op EMAF (2023, 2024). Van 2022 tot 2024 was hij resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam.

Rabih Mroué werd geboren in Beiroet en woont in Berlijn. Als acteur, regisseur, beeldend kunstenaar en toneelschrijver schreef en regisseerde hij verschillende voorstellingen, waaronder Looking for a Missing Employee (2003), Who’s Afraid of Representation (2005), The Pixelated Revolution (2012), So Little Time (2016), Sunny Sunday (2020), Hartaqāt (2023) en Four Walls and a Roof (2024), in samenwerking met Lina Majdalanie. Zijn werk bevindt zich op het snijvlak van theater, performance en beeldende kunst en vervaagt de grenzen tussen werkelijkheid en fictie. Daarbij gebruikt hij video’s, foto’s en historische documenten om de hegemonie van archieven ter discussie te stellen. Rabih Mroué is medeoprichter van het Beirut Art Center (BAC) en was van 2013 tot 2015 verbonden aan het International Research Center: Interweaving Performance Cultures van de Freie Universität Berlin.

Radu Jude is een Roemeense filmregisseur en scenarioschrijver, bekend om zijn scherpe en onconventionele benadering van geschiedenis, herinnering en sociale identiteit. Zijn speelfilmdebuut, The Happiest Girl in the World (2009), werd bij de première lovend ontvangen en geselecteerd voor meer dan vijftig internationale filmfestivals. Vervolgens regisseerde hij een reeks veelgeprezen films, waaronder Everybody in Our Family (2012), Aferim! (2015), Scarred Hearts (2016), I Do Not Care If We Go Down in History as Barbarians (2018) en Uppercase Print (2020). In 2021 won zijn satire Bad Luck Banging or Loony Porn de Gouden Beer op het Internationaal Filmfestival van Berlijn. Zijn daaropvolgende film, Do Not Expect Too Much from the End of the World (2023), ontving de Speciale Juryprijs op het Filmfestival van Locarno. Zijn speelfilm Kontinental ’25, een onafhankelijke lowbudgetproductie, werd op de Berlinale van 2025 bekroond met de Zilveren Beer voor het beste scenario. Zijn meest recente film, Dracula, won de tweede prijs van de Junior Jury Award op het Filmfestival van Locarno van 2025. Adrian Cioflâncă, geboren in 1974 in Piatra Neamț, Roemenië, is historicus. Zijn werk richt zich voornamelijk op de Holocaust, het communisme en politiek geweld. Hij is directeur van het ‘Wilhelm Filderman’ Center for the Study of Jewish History in Romania en lid van het Collegium van de National Council for the Study of the Securitate Archives. Cioflâncă werkte als adviseur aan verschillende films en theaterproducties en was medeauteur van verschillende korte documentaires voor de Roemeense publieke omroep. Twee films die hij samen met Radu Jude regisseerde — The Exit of the Trains (2020) en Memories from the Eastern Front (2022) — gingen in wereldpremière op de Berlinale.

Ricardo Ruales Eguiguren is geboren in Quito, Ecuador. Hij regisseerde de korte documentaire The Silence of Time, die op verschillende festivals over de hele wereld werd vertoond. Sinds 2017 is hij lid van INCUBADORA S.A. The Broken R is zijn eerste lange documentaire en werd gemaakt met steun van fondsen uit Ecuador, Ibermedia, Sundance en het IDFA Bertha Fund. Ricardo behaalde een master in filmregie aan de Elías Querejeta Zine Eskola (San Sebastián Film School).

Ross McElwee is een Amerikaanse documentairemaker wiens werk autobiografie, culturele observatie en humor combineert. Zijn doorbraakfilm Sherman’s March won de Grand Jury Prize van Sundance. McElwee maakte tien lange documentaires, die onder meer drie keer in première gingen op festivals als die van Berlijn, Cannes en Venetië. Hij ontving talloze onderscheidingen voor zijn oeuvre, waaronder een Guggenheim Fellowship en de Pennebaker Award. In 2005 presenteerde MoMA een volledige retrospectieve van zijn werk, die later ook te zien was in Parijs, Seoel, Quito, Madrid en Moskou.

De kunstenaar Sammy Baloji (geb. 1978, Lubumbashi, DR Congo) woont en werkt in Lubumbashi en Brussel. Sinds 2005 onderzoekt hij de herinnering en geschiedenis van de Democratische Republiek Congo. Zijn werk vormt een doorlopend onderzoek naar het culturele, architectonische en industriële erfgoed van de regio Katanga en stelt daarnaast de impact van de Belgische kolonisatie aan de orde. Zijn kritische blik op hedendaagse samenlevingen waarschuwt ervoor hoe culturele clichés het collectieve geheugen blijven vormen, waardoor sociale en politieke machtsspelletjes het menselijk gedrag kunnen blijven bepalen.

Sara Rajaei is een Iraans-Nederlandse videokunstenaar en filmmaker, gevestigd in Nederland. Haar werk draait om tijd en onderzoekt onder meer de afwezigheid van beelden, herinnering, mondelinge geschiedenis, verteltechnieken en de wisselwerking tussen fysieke en psychologische ruimte. Na haar afstuderen aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag in 2002 nam Rajaei deel aan een tweejarige residentie aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. In 2009 werd ze genomineerd voor de Prix de Rome. Haar werk is wereldwijd tentoongesteld en vertoond in kunstinstellingen en op festivals, waaronder het Appel Arts Center, Internationale Filmfestspiele Berlin, Hong Kong International Film Festival, International Film Festival Rotterdam, Art Brussels, Kunsthall 3.14 Bergen en het Wereldmuseum Amsterdam. Haar korte film City of Poets ging in première tijdens Berlinale Shorts 2024 en werd vervolgens wereldwijd op festivals vertoond. De film won in 2024 talrijke prijzen, waaronder de European Short Film – Prix Vimeo bij de European Film Awards 2026, het Gouden Kalf voor beste korte documentaire op het Nederlands Film Festival, Fidan’s Best Iranian Short Film of the Year, de prijs voor Beste Korte Documentaire op het Sole Luna Doc Film Festival, de Silver Lynx Award voor Beste Korte Documentaire op het Fest-New Directors New Films Festival en de International Fugas Award op Documenta Madrid.

Sarah-Rose Antoun is een Frans-Libanese en Marokkaanse beeldend kunstenaar en journaliste. In haar werk onderzoekt ze hoe beelden boodschappen overdragen, over grenzen, conflicten en persoonlijke gesprekken heen, en welke prijs de makers daarvoor betalen. Haar praktijk beweegt zich tussen fotografie, archiefonderzoek, installaties en performance. Ze behaalde een bachelor in journalistiek aan Goldsmiths, University of London, en een master in Photography & Society aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ze maakt deel uit van het FOTODOK Lighthouse 2025–26 talent programme.

Sari Lluch Dalena is een bekroonde Filipijnse filmmaker en docent aan het University of the Philippines Film Institute. Ze studeerde film aan New York University, waar ze experimentele korte films maakte. Later regisseerde ze Memories of a Forgotten War (2001), die als slotfilm werd vertoond van een documentaireserie in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York. Haar afstudeerfilm Rigodon (2005), die ze samen met filmmaker Keith Sicat regisseerde, ging in première op het Montreal World Film Festival. Dalena ontving talrijke prijzen en fellowships, waaronder de CCP 13 Artists Award en de Asian Cultural Fellowship. Tot haar films behoren Ka Oryang, The Guerilla Is a Poet, Dahling Nick, Guerrera en Cinemartyrs, waarvoor ze in 2025 de prijs voor Beste Regie ontving op het 21e Cinemalaya Philippine Independent Film Festival.

Stelios Bouziotis werd in 1981 geboren in Athene en behaalde een diploma in Muziektechnologie en Akoestische Techniek aan de Universiteit van Kreta. Zijn eerste lange documentaire, Stoker, ging in maart 2023 in première tijdens het Thessaloniki International Documentary Festival, waar de film in competitie werd vertoond. Diezelfde maand werd de film ook geselecteerd voor het internationale filmfestival L’Europe Autour de l’Europe in Parijs. Stoker won de eerste prijs op DocFest en sindsdien heeft de film zijn festivalreis voortgezet. Stelios Bouziotis regisseerde en monteerde drie korte films. Zijn meest recente werk, Two First Days, werd in 2014 vertoond tijdens het tweede korte-filmfestival georganiseerd door de Onassis Foundation. Sinds 2011 werkt hij samen met regisseur Menelaos Karamaghiolis aan de documentaireserie Meeting with Remarkable People, die inmiddels uit 24 films bestaat en nog steeds wordt voortgezet. Daarnaast werkte hij als director of photography, cameraman, geluidsman en editor aan nog eens 180 films voor de serie van dezelfde regisseur voor het interactieve platform Meetings with Remarkable People, in samenwerking met de Onassis Foundation. Hij was director of photography en editor van de speelfilm Love, Love, Love, geregisseerd door Costas Zappas. In 2019 rondden zij de opnames af van Frankestein REC, een internationale coproductie die internationaal werd gedistribueerd. Hij werkte mee aan verschillende gezamenlijke projecten, waaronder Human Flow van de Chinese kunstenaar Ai Weiwei in Idomeni in 2016. Ook filmde en monteerde hij het interview met Marina Abramović voor het programma Age of Images van de Griekse publieke omroep ERT, opgenomen bij de Onassis Foundation. Daarnaast werkte hij samen met het bedrijf KEY FRAME aan de bekroonde documentaires Giannena of Thoughts and Legends en Byzantine Kavafis. Tot slot werkte hij samen met Maria Papadimitriou en Menelaos Karamaghiolis aan het geluidsontwerp van het videoproject AGRIMIKA, dat Griekenland vertegenwoordigde op de 56e Biënnale van Venetië in 2015.

Thanassis Vassiliou is regisseur en scenarioschrijver, gevestigd in Poitiers, Frankrijk, waar hij als universitair hoofddocent Filmstudies (Universiteit van Poitiers) filmtheorie en -praktijk doceert. Zijn korte films Traces (2017) en Our Last Week (2016) zijn op talrijke internationale filmfestivals vertoond en bekroond. Lo is zijn eerste lange film. Lo ging in première tijdens het 27e Thessaloniki International Documentary Festival (2025), waar de film de EKKOMED Newcomer's Award (Grieks programma) ontving. Vervolgens won de film de Golden Wreath of Megisti (Grand Prix) en de ‘Odysseus’-prijs voor Beste Documentaire van een Griekse filmmaker uit de diaspora op het 10e Beyond Borders – Kastellorizo International Documentary Festival (2025). Daarnaast ontving de film een Special Mention op het Los Angeles Greek Film Festival (Doc, 2026). In juni 2026 werd de film bovendien bekroond met de IRIS Award voor Beste Documentaire van de Hellenic Film Academy.

Thom Andersen (geb. 1943) is een Amerikaanse filmmaker, geroemd om zijn erudiete, indringende en verfrissend eigenzinnige essayfilms. Als geduldig historicus en fervent cinefiel heeft Andersen via een onvoorspelbaar ‘termietenpad’ diep in de filmgeschiedenis gegraven, met twee indrukwekkend gedocumenteerde en onthullende documentaires: Red Hollywood (co-geregisseerd met Noël Burch) en Los Angeles Plays Itself. Samen belichamen deze films de vastberaden maar subtiele vorm van politiek geëngageerde cinema die hij in zijn omvangrijke oeuvre heeft ontwikkeld. Zowel Red Hollywood als Los Angeles Plays Itself zijn compilatiefilms: dichte mozaïeken van scènes en shots, afkomstig uit Hollywoodfilms en getransformeerd door voice-overteksten die Andersen schreef maar niet zelf inspreekt. Deze teksten leggen de onderdrukte geschiedenissen van de Amerikaanse cinema bloot die in de bewegende beelden te ontcijferen zijn. De twee films maken duidelijk hoe diepgaand Andersen de populaire cinema begrijpt: enerzijds als een gevaarlijk amnesische vorm van cultureel geheugen — een ideologisch filter dat de wereld die het pretendeert te representeren moedwillig verdraait — en anderzijds als een unieke, scherpe lens om geschreven én ongeschreven geschiedenis kritisch te onderzoeken.' Dennis Cooper

Tusharr Madhavv (geboren in India) is een kunstenaar-filmmaker die in Nederland woont. Vanuit een interesse in gemarginaliseerde en betwiste geschiedenissen onderzoekt hij in zijn werk de relaties tussen mensen, landschappen, herinneringen en geleefde ervaringen. Aan de hand van mondelinge geschiedenissen, persoonlijke verhalen en archiefmateriaal onderzoekt hij hoe individuele en collectieve geschiedenissen worden herinnerd, doorgegeven en beleefd. Zijn films A Ballad of Maladies (2017), Detour (2024) en Roohrangi (2025) zijn internationaal vertoond op filmfestivals, in musea en bij culturele instellingen. Als voormalig resident van de Cité Internationale des Arts in Parijs ontving hij voor zijn debuutfilm de 64e National Film Award of India. Daarnaast ontwikkelt hij workshops rond storytelling en geeft hij les aan kunstacademies.

Yannis Karpouzis (1984) is een filmmaker en beeldend kunstenaar, gevestigd in Athene. In 2016 was hij medeoprichter van het productiekollektief Empty Square. Zijn lange documentaire Poems on the Tape Recorder (2021) ontving de Newcomer Filmmaker Award op het Thessaloniki Documentary Festival. Sinds 2025 is hij alumnus van Berlinale Talents en Sarajevo Talents (Pack & Pitch Award). Zijn projecten onderzoeken politieke identiteiten, tijdreizen en melancholie.

Alexander Horwath (geb. 1964, Wenen) is een Oostenrijkse auteur, curator, filmhistoricus, criticus en regisseur. Hij was directeur van de Viennale (Vienna International Film Festival) van 1992 tot 1997 en leidde het Oostenrijks Filmmuseum van 2002 tot 2017. Zijn debuutfilm Henry Fonda for President (2024) weerspiegelt decennia aan filmgeschiedenis, waar de wisselwerking tussen politieke narratieven en culturele artefacten centraal staat. Als curator stelde hij onder meer het filmprogramma samen voor Documenta 12 in 2007.

Andrew Norman Wilson (geb. 1983, VS; woont in New York) is een conceptueel kunstenaar en filmmaker. Zijn werk bestaat uit video, installatie, lezingen en essays, waarin hij onder andere de arbeidsstructuren onderzoekt van Silicon Valley, met een nadruk op automatisering en ongelijkheid. Zijn video-essay Workers Leaving the Googleplex ging viraal in 2011. Zijn werk werd eerder internationaal vertoond op onder meer Sundance, het New York Film Festival en IFFR, en is opgenomen in de collecties van MoMA, het Whitney Museum en het Centre Pompidou.

Aura Satz (geb. 1974, Barcelona; woont in Londen) is een beeldend kunstenaar, filmmaker en schrijver wiens interdisciplinaire werk film, geluid, performance en sculptuur samenbrengt. Haar onderzoek richt zich op stemtechnologieën, buikspreken, akoestische machines, notatiesystemen en de relatie tussen mens en machine. Recente projecten zoals Preemptive Listening (2024) laten tijd, geluid, machine en gender in elkaar overvloeien en vormen zo een poëtische en conceptuele geluidscinema.

Bahar Noorizadeh (geb. 1988, Iran; woont in Londen/Beiroet) is een kunstenaar, schrijver, filmmaker, ontwerper en onderzoeker. Ze richtte het platform Weird Economies op en voert onderzoek naar speculatie, cybernetisch socialisme, economische verbeelding en toekomstscenario’s voor rechtvaardigheid, via film, performance, installatie en tekst. Momenteel rondt ze een PhD in de kunst af aan Goldsmiths, doceert aan de RCA en de Design Academy Eindhoven, en benadert pedagogie als een vorm van alternatieve economische verbeelding.

Bertrand Bonello (geb. 1968, Nice) is een Franse filmmaker, componist, scenarioschrijver en acteur. Oorspronkelijk opgeleid als muzikant, brengt hij een formele precisie en gelaagdheid in films als The Pornographer, House of Tolerance, Nocturama en Coma. Bonello vervaagt vaak de grenzen tussen fictie, archiefmateriaal en essayistische vormen, en onderzoekt thema’s als verlangen, macht, jeugd en de spookachtige restanten van de geschiedenis. Coma (2022) is een hybride essayfilm die droomtoestanden, online media en filosofische voice-over samenbrengt in een reflectie op opsluiting en de erosie van de werkelijkheid. Zijn films zijn vertoond op festivals als Cannes, Venetië en Locarno en getuigen van een volstrekt eigen stem binnen de hedendaagse Europese cinema.

Bo Wang (geb. 1982, Chongqing; woont in Amsterdam) is een filmmaker, beeldend kunstenaar en onderzoeker met een achtergrond in natuurkunde (Tsinghua University) en beeldende kunst (MFA, School of Visual Arts, New York). Zijn bekroonde werk, waaronder An Asian Ghost Story, onderzoekt machtsstructuren, trauma, ideologie, spookachtigheid en ontheemding in het hedendaagse Azië. Zijn films en installaties werden internationaal gepresenteerd, onder meer bij MoMA (New York), het Guggenheim, IFFR, CPH:DOX (New Vision Award), DOK Leipzig (Goldene Taube) en Visions du Réel. Hij is promovendus aan de Universiteit van Amsterdam (ASCA) en doceert aan Universiteit Leiden.

Chantal Akerman (1950–2015, Brussel/Parijs) was een Belgische filmmaker, installatiekunstenaar en schrijver wiens radicale feministische en minimalistische benadering de hedendaagse cinema fundamenteel heeft gevormd. Haar doorbraakfilm Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975) ontleedde de huiselijke routine via lange takes en stilstand, terwijl films als News from Home, Je Tu Il Elle en D’Est diepgaand thema’s als identiteit, ballingschap, Joodse afkomst en ruimte onderzochten. Meer dan veertig films en installaties vormen een nalatenschap van formele strengheid, emotionele gelaagdheid en feministische poëzie.

Chris Marker (1921–2012, Frankrijk) was een baanbrekende filmmaker, schrijver en multimediale kunstenaar wiens werk het filmische essay vormgaf als een filosofisch onderzoek. Bekend van La Jetée en Sans Soleil, verkende hij herinnering, revolutie en technologie via montage, voice-over en archieffragmenten. Zijn films, vaak elliptisch en beschouwend, doorkruisen tijd en ruimte om persoonlijke en politieke geschiedenissen te bevragen.

Elysa Wendi is een filmmaker en kunstenaar-curator wiens praktijk zich bevindt op het snijvlak van performance en bewegend beeld. Ze woont en werkt tussen Hongkong en Singapore en is medeoprichter van Cinemovement, een platform dat interdisciplinaire films ontwikkelt via samenwerkingsgerichte laboratoria in heel Azië. Sinds 2021 is ze festivalcurator van het Jumping Frames Hong Kong International Movement-image Festival.

Franzis Kabisch is een Duits-Oostenrijkse artistiek onderzoeker, filmmaker, schrijver, docent en promovendus aan de Akademie der bildenden Künste in Wenen. Haar desktop-essay getty abortions (2023) fileert de gemedialiseerde beeldvorming rond abortus in stockfotografie en tienermedia, en werd bekroond op festivals als DOK Leipzig, Kassel, Hamburg, Vienna Shorts en Regensburg. Kabisch combineert queer-feministische filmkritiek, lichaams­politiek en archiefinterventie, en publiceert en spreekt regelmatig over reproductieve rechtvaardigheid, de gesitueerde blik en visuele cultuur.

Graeme Arnfield (geb. 1991, VK) is een filmmaker, curator en schrijver. Zijn essayfilms verweven netwerkbeelden, archiefmateriaal en geluid om daarmee technologie, ecologie en geschiedenis te bevragen. Van korte films als Sitting in Darkness (2015) en Colossal Cave (2016) tot lange essayfilms zoals Home Invasion (2023), telkens maakt Arnfield gebruik van een onderzoekende benadering, waar onderwerpen voorbijkomen zoals digitale netwerken, de circulatie van ecologische stoffen (zoals veen en asbest), en gelaagde lokale en mondiale geschiedenissen.

Harun Farocki (1944–2014, geboren in Tsjechië) was een Duitse filmmaker, mediakunstenaar, schrijver en criticus. Hij studeerde aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin (DFFB) van 1966 tot 1968 en maakte meer dan 120 films, essays en installaties. Farocki's werk ontleedt steevast de mechanismen van beeldproductie en onderzoekt thema’s als de militarisering van waarneming, arbeid onder het kapitalisme, automatisering en propaganda. Zijn precieze, essayistische benadering legt de structuren bloot achter perceptie en macht.

Hicham Gardaf (geb. 1989, Tanger, Marokko; woont in Londen) is een Marokkaanse filmmaker beeldend kunstenaar fotograaf en onderzoeker wiens interdisciplinaire werk zich richt op stedelijke transformatie bewerkte landschappen en sonisch geheugen. Als autodidact en ondersteund door verschillende fellowships en prijzen (waaronder de Fondazione MAST Photography Grant) heeft zijn praktijk vorm gekregen via beeld, geluid en installatie. In Praise of Slowness (2023) werd vertoond in Forum Expanded op de Berlinale 2024 en geselecteerd voor festivals als het Glasgow Short Film Festival en Open City Documentary Festival in Londen.

Ho Rui An (geb. 1990, Singapore) is een kunstenaar, filmmaker, schrijver en docent wiens onderzoekende praktijk zich uitstrekt over film, performance, essay, lezing en theorie. Zijn werk behandelt arbeid, technologie, bestuur en pedagogiek in het geglobaliseerde Azië, vaak in de vorm van langlopende, speculatieve projecten zoals Student Bodies (2023). Zijn interdisciplinaire werk werd getoond in instellingen als Centre Pompidou, en hij levert actief bijdragen aan internationale debatten over kunst en theorie.

Johan van der Keuken (1938–2001, Amsterdam) was een Nederlandse fotograaf, documentairemaker en schrijver. Hij publiceerde zijn eerste fotoboek op zeventienjarige leeftijd en maakte in de loop van vier decennia 55 documentaires en negen boeken. Zijn werk richtte zich op outsiders, handicap, arbeid en het alledaagse leven. Van der Keukens films, gekenmerkt door een poëtisch-essayistische stijl, vervagen de grenzen tussen artistieke expressie en sociaal engagement.

Johannes Binotto (geb. 1977, Zwitserland; woont in Luzern en Zürich) is een experimenteel filmmaker, video-essayist en mediatheoreticus wiens academische praktijk perceptie, ruimtelijkheid en het unheimische in hedendaagse beeldcultuur onderzoekt. Hij is hoogleraar Film- en Mediastudies aan de Hochschule Luzern en docent aan de Universiteit van Zürich. Binotto leidt het SNSF-onderzoeksproject VideoEssay. Futures of Audiovisual Research and Teaching en publiceert over cinema, psychoanalyse, literatuur en architectuur.

Judith Westerveld (geb. 1985, Zuid-Afrika/Nederland; woont afwisselend in Amsterdam en Kaapstad) is een audiovisueel kunstenaar, filmmaker en artistiek onderzoeker wiens bewegend beeld werk maakt van koloniale archieven, orale geschiedenissen en talige uitwissing. Ze is opgeleid aan de Gerrit Rietveld Academie en de Universiteit van Amsterdam. Haar video-installaties en filmessays, opgenomen in de collecties van o.a. LIMA en ARGOS, gaan over herinnering, taal en postkoloniale transformatie. Prominente titels zijn The Sending of the Crows en A Few Common Phrases.

Kamal Aljafari (geb. 1972, Ramla, Palestina; woont in Berlijn) is een toonaangevende Palestijnse filmmaker en beeldend kunstenaar wiens formeel gelaagde werk herinnering en onteigening reconstrueert. Hij studeerde aan de Kunsthochschule für Medien in Keulen en maakt poëtische cinema die zich uitstrekt van speelfilms (The Roof, Port of Memory, Recollection) tot installaties zoals The Camera of the Dispossessed. Zijn werk werd vertoond op festivals als Berlinale, Rotterdam, Locarno en CPH:DOX, en in instellingen zoals MoMA en Tate Modern.

Lea Hartlaub (geb. 1981, Frankfurt am Main, Duitsland) is een autodidact fotograaf, filmmaker en visuele essayist wiens werk mythologie, ecologie, post-socialistische geschiedenissen en de poëtica van representatie onderzoekt. Haar essayistische documentaires—waaronder Sunny Night (2017) en sr (2024)—maken gebruik van found footage en poëtische montage om culturele herinnering en de symbolische lading van mythische figuren in de collectieve verbeelding te verkennen.

Lena Windisch (geb. 1991, Duitsland; woont in Zwitserland) is een visueel onderzoeker en filmmaker met een achtergrond in communicatie- en informatiedesign. Ze studeerde aan Burg Giebichenstein en de Design Academy Eindhoven. Haar werk met bewegend beeld, waaronder Searching for the Perfect Gentleman (2019), combineert typografisch bewustzijn met documentaire verkenning en onderzoekt mondiale visuele vormen, agency en informele esthetiek.

Lis Rhodes (geb. 1942, VK; woont in Londen) is een pionier in feministische en experimentele film wiens multidisciplinaire praktijk gaat over het politieke en poëtische potentieel van beeld en geluid. Als medeoprichter van het vrouwelijke distributienetwerk Circles (later Cinenova), curator bij de London Filmmakers’ Coop en docent aan Slade, realiseerde ze sleutelwerken als Dresden Dynamo (1972), Light Music (1975) en Whitehall (2012), die met minimale beelden, indringend geluid en politieke poëzie de conventies van filmische waarneming ondergraven.

De etnografen Lucia Nimcová en David Petráš werken sinds 2020 samen aan audiovisueel onderzoek in het Karpatengebergte. Zij richtten de stichting nohami.com op, die duurzame voorwaarden creëert voor het bewaren en delen van kennis van mensen die wonen in afgelegen dorpen in de grensregio van Slowakije, Oekraïne en Roemenië.
“We verzamelen liederen van oudere vrouwen met teksten die nauw verbonden zijn met hun levensverhalen. We zetten ons vrijwillig in om aan hun behoeften tegemoet te komen. We leren zingen en muziekinstrumenten bespelen van lokale muzikanten. We experimenteren met wanneer en hoe bepaalde levensvormen kunnen worden vastgelegd en gedeeld met een breder publiek, met respect voor de specifieke contexten.”
Lucia Nimcová is een bekroond fotograaf en beeldend kunstenaar, David Petráš is muzikant en geluidskunstenaar. Zij wonen en werken in Brussel.

Manthia Diawara (geb. 1953, Bamako, Mali; woont in New York) is schrijver, filmmaker, cultuurtheoreticus en hoogleraar vergelijkende literatuurwetenschap en film aan NYU, waar hij het Institute of African American Affairs leidt. Opgeleid in Frankrijk en de VS, verweeft hij in zijn boeken (African Cinema: Politics en Culture, We Won’t Budge) en films (Sembène: The Making of African Cinema, AI: African Intelligence, Angela Davis: A World of Greater Freedom) op kritische wijze diasporische geschiedenis, antikoloniaal denken en filmische narratief.

Maria Iorio en Raphaël Cuomo zijn kunstenaars en filmmakers, die bij voorkeur samenwerken aan langdurig onderzoek. In hun recente projecten richten ze zich op het verleden en heden van wereldwijde migratie. Hun films laten stemmen horen die vaak ongehoord blijven, en tonen ervaringen van mensen in diaspora en verzet. Ze stelden filmprogramma’s en tentoonstellingen samen die de geschiedenis van het filmmaken en van ‘minor cinemas’ herzien. Hun werk was te zien in tentoonstellingen en festivals, waaronder Documenta 14, Courtisane, DOK Leipzig, Visions du Réel – waar hun film Chronicles of that time werd bekroond met de Speciale Juryprijs.

Maryam Jafri (geb. 1972, Karachi, Pakistan; woont in Kopenhagen en New York) is een onderzoeksgerichte multimedia kunstenaar en docent. Haar films, fotografische tableaus, performances en sculpturale installaties onderzoeken de beeldcultuur van politieke economie, kapitaal en koloniale verbeelding. In projecten als Independence Day 1934–1975 en Automatic Negative Thought gebruikt ze archiefmateriaal, conceptuele composities en filmische montage om representatiesystemen bloot te leggen die arbeid, identiteit en kapitaal vormgeven.

Mattijs van de Port (geb. 1966, Nederland) is een visueel antropoloog, schrijver en filmmaker wiens filmpraktijk voortkomt uit veldwerk in Servië, Nederland en Brazilië. Hij is hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam en promoveerde in de culturele antropologie. Zijn filmische werk — waaronder Saborear Frutas Brasileiras (2013), The Possibility of Spirits (2016), Knots and Holes (2018) en The Body Won’t Close (2021) — bestaat uit etnografische essayfilms die zintuiglijke ontmoetingen, culturele visualiteit en temporele drempels verkennen. In zijn monografieën en films onderzoekt hij hoe alledaagse materiële infrastructuren en religieuze praktijken het beleefde bestaan vormgeven.

Michela Meliddo (geb. 1999, Gravina in Puglia, Italy) is grafisch ontwerper en filmmaker, gevestigd in Den Haag (NL). Vanuit een combinatie van veldonderzoek en narratieve fictie onderzoekt zij hedendaagse vraagstukken rond de verhouding tussen mens, natuur en technologie. Haar werk richt zich op de manier waarop technologische processen bijdragen aan de objectivering van de natuurlijke wereld, en hoe deze mechanismen een fundamentele tweedeling tussen het ‘menselijke’ en het ‘natuurlijke’ tot stand brengen.

Miko Revereza (geb. Filipijnen; woont in de VS) is een experimenteel filmmaker wiens persoonlijke praktijk draait om ongedocumenteerde migratie, digitale infrastructuur en koloniale erfenissen. Zijn geprezen essayfilms No Data Plan (2019) en Nowhere Near (2020) maken gebruik van telefoongesprekken, treinreizen en hybride vertelstructuren om familiale ontheemding en geopolitiek bewustzijn op te roepen. Zijn werk, erkend door onder meer de Criterion Collection en de Vilcek Creative Promise Prize, is zowel intiem als urgent.

Miranda Pennell geb. 1963, VK; woont in Londen) is een kunstenaar en filmmaker wiens werk archiefbeelden uit Britse koloniale contexten gebruikt om te reflecteren op geheugen, verbeelding en imperiale erfenissen. Oorspronkelijk opgeleid als danseres, richtte ze zich later op essayistische film en choreografie in het alledaagse leven, en studeerde visuele antropologie aan Goldsmiths (MA) en Westminster (PhD). In bekroonde films als Why Colonel Bunny Was Killed en The Host onderzoekt ze hoe historische documenten hedendaagse verbeelding en koloniale geschiedenissen vormgeven.

Nguyễn Trinh Thi (geb. 1973, Vietnam; woont in Hanoi) is een toonaangevende onafhankelijke filmmaker en mediakunstenaar wier films en installaties geheugen, archiefstilte en sociaal trauma in het naoorlogse Vietnam bevragen. Ze studeerde journalistiek, fotografie en internationale betrekkingen in de Verenigde Staten. In haar onderzoekende video-essays en documentaire-experimenten gebruikt ze found footage, geluid en narratief om gemarginaliseerde geschiedenissen en alternatieve verbeeldingen zichtbaar te maken.

Nika Pećarina (geb. 1992; woont in Zagreb) is actief in de audiovisuele en performatieve kunsten, keramiek, poëzie en heeft een bijzondere belangstelling voor gastronomie. Zijn werk richt zich op seksualiteit, materialiteit en de transformatie van materie—de relatie tussen arbeid en het fysieke—en verkent daarbij ook de effecten van media, maat, vorm en het zichtbare, verfijning, zachtheid en kleinheid.

Angus Carlyle en Rupert Cox zijn in het VK gevestigde kunstenaars die werken op het snijvlak van experimentele film, geluidskunst, antropologie en landschap. Tot hun projecten behoren Air Pressure (2017) en Zawawa: the sound of sugar cane in the wind (20217), een project gebaseerd op tien jaar onderzoek waarin veldopnames, mondelinge getuigenissen en akoestische omgevingen worden ingezet om oorlogsherinnering, ecologie, geluid en de impact van Amerikaanse militaire bases op de bewoners van Okinawa te verkennen.

Sasha Litvintseva en Beny Wagner werken samen als filmmakers, schrijvers en mediaonderzoekers, en verkennen in hun werk de kruispunten van media, ecologie, wetenschapsgeschiedenis en epistemologie. Litvintseva (geb. 1989, Moermansk; PhD Goldsmiths, universitair docent aan Queen Mary University) en Wagner (geb. 1985, Berlijn; Bard College, Jan van Eyck fellow) maakten samen een trilogie van korte films—A Demonstration (2020), Constant (2022) en My Want of You Partakes of Me (2023)—waarin zij de politieke geschiedenissen van monsters, meetstandaarden en spijsvertering traceren. Hun praktijk omvat film, schrijven (zoals All Thoughts Fly en Geological Filmmaking) en conceptueel onderzoek.

Sergei Loznitsa (geb. 1964, Wit-Rusland; opgegroeid in Kyiv) is een Oekraïense regisseur van Belarussische afkomst, bekend om zijn documentaire en fictiefilms. Oorspronkelijk opgeleid als wiskundige en onderzoeker in kunstmatige intelligentie, studeerde hij film aan de VGIK in Moskou en begon halverwege de jaren 1990 met filmen. Zijn documentaires (Maidan, Austerlitz) en speelfilms (My Joy, In the Fog, The History of Natural Destruction) bieden genuanceerde, vaak sombere reflecties op post-Sovjetpolitiek, geheugen, collectieve geschiedenis en het verval van waarheid in de hedendaagse samenleving.

Susanna Tomassini is een Italiaanse visueel ontwerper gevestigd, in Nederland. In haar praktijk zoekt ze naar nieuwe narratieven binnen ogenschijnlijk alledaagse onderwerpen. Haar werk is multidisciplinair en beweegt zich tussen digitale en gedrukte media. Oorspronkelijk opgeleid als grafisch ontwerper, breidt ze haar praktijk nu uit door video als artistiek medium te verkennen.

Toshiya Tsunoda (geb. 1964, Kanagawa, Japan) is een toonaangevende geluidskunstenaar wiens veldopnames, akoestische collages en sculpturen de fenomenologie van waarneming en landschap onderzoeken. Oorspronkelijk opgeleid als schilder aan de Tokyo National University of Fine Arts and Music, benadert Tsunoda veldopnames niet als documentatie maar als subjectieve verbeelding—een immersieve manier om plaatsen te horen als levend, vergankelijk en voortdurend in beweging. Werken als Landscape and Voice en de serie Extract from Field Recording Archive brengen trillingen en stem in kaart, en vestigen de aandacht op de fysieke en poëtische ervaring van luisteren.

Karin Nakajima, Sara Ouljour en Veronica Munteau zijn filmmakers en studenten die de essayfilm benaderen als ruimte voor politiek, geheugen en verbondenheid. Nakajima benadert de essayfilm vanuit haar verwantschap met het onconventionele en omarmt vreemdheid als een onderzoeksmethode voor hoe herinnering en identiteit gestalte krijgen. Ouljour, gevestigd in Rotterdam en geboren in Marokko, richt zich zowel in film als in schrijven op vragen rond migratie en anti-imperialisme. Munteau, een Moldavische filmmaker en schrijver, beweegt zich tussen poëzie, proza en experimentele cinema. Haar werk ontvouwt zich via een intuïtief proces van observeren, bevragen en herinneren. Samen benadrukken hun praktijken het potentieel van de essayfilm als een onderzoeksinstrument en als poëtische en politieke uitdrukkingsvorm.

Vincent Meessen (geb. 1971, Baltimore, VS; woont in Brussel) is een kunstenaar, filmmaker, curator en onderzoeker wiens transdisciplinaire praktijk koloniale geschiedenissen en meervoudige perspectieven behelst. Als medeoprichter van collectieven zoals Universal Embassy en Jubilee vertegenwoordigde hij België op de 56e Biënnale van Venetië in 2015 met Personne et les autres. Zijn werk, waaronder films als Juste un mouvement, maakt gebruik van archiefmateriaal, institutionele kritiek en polyfone strategieën om vaste geschiedvertellingen te ondermijnen en collectieve subjectiviteit centraal te stellen.