Deborah Stratman ontmaskert het landschap van de Amerikaanse voorsteden, de vermeende veilige haven van comfort en vrijheid, als plekken die worden gevormd door surveillance van militair niveau. Wanneer de nacht valt en een man op de vlucht is, verlichten de fluorescerende lichten van winkelketens, parkeerplaatsen en omheinde woonwijken het zwaarbewaakte landschap. Elke lantaarnpaal, verlichte winkelpui en fluorescerende lamp biedt niet langer veiligheid, maar stelt personen bloot aan voortdurende observatie.

Licht is een centraal motief in In Order Not to Be Here. Verlichting biedt geen veiligheid of comfort maar fungeert als middel van surveillance dat de beschermende duisternis van de nacht wegneemt. Zelfs duisternis, een van de laatste overgebleven toevluchtsoorden, biedt slechts tijdelijke bescherming tegen de surveillancestaat. Warmtecamera's van militaire kwaliteit dringen het donker binnen en tonen onze lichamen als lichtbakens, waardoor de mogelijkheid om ooit ongezien te blijven wordt uitgewist. In Order Not to Be Here zet ons ertoe aan om opnieuw na te denken over de prijs die we betalen voor de suggestie van comfort en veiligheid.

LA