Michal Kosakowski
"Michal Kosakowski is een Pools-Duitse filmmaker en mediakunstenaar wiens werk de grenzen tussen documentaire, fictie en experimentele cinema onderzoekt. Zijn oeuvre bevraagt maatschappelijke en morele grenzen en combineert theoretisch onderzoek met vernieuwende vertelvormen. Hij studeerde film aan Fabrica, het Benetton Research Center for Communication in Italië, waar hij met de gerenommeerde fotograaf Oliviero Toscani samenwerkte aan verschillende film- en mediaprojecten over culturele, politieke en humanitaire kwesties. Zijn korte film Just Like the Movies (2006), die de prijs voor Beste Korte Film won op het Milano Film Festival, wordt veelvuldig gebruikt in academische contexten en als lesmateriaal aan universiteiten en hogescholen over de hele wereld. Van 2008 tot 2011 doceerde hij experimentele film en filmtheorie aan de Media Design University in München. Daarnaast was hij jurylid bij internationale filmfestivals en stelde hij filmprogramma’s samen. Kosakowski’s werk omvat bekroonde experimentele films, documentaires, video-installaties en genrecinema. Zijn video-installatie Fortynine (2007), waaraan meer dan 160 deelnemers uit 23 landen meewerkten, vormde de basis voor zijn lange documentaire Zero Killed (2012), die de prijs voor Beste Documentaire won op het Chicago Underground Film Festival. Hij is ook mederegisseur en producent van de internationaal geprezen horroranthologie German Angst (2015), die op meer dan veertig festivals werd vertoond, waaronder in Rotterdam en Sitges. De film weerspiegelt zijn voortdurende interesse in het onderzoeken van de narratieve en esthetische mogelijkheden van genrecinema. Zijn meest recente film, Holofiction, is een experimenteel werk van 102 minuten en maakt deel uit van het tiendaagse multimedia-kunstproject Dark Tourism, waarin hedendaagse vormen van herinneringscultuur worden onderzocht aan de hand van film, fotografie en installatie."
Holofiction
Holofiction onderzoekt hoe film ons collectieve geheugen vormt. Aan de hand van een omvangrijke montage van Holocaustbeelden uit decennia filmgeschiedenis legt de film de grenzen bloot tussen historische documentatie, fictie, trauma en culturele mythes.