Eeuwenlang daalden mannen van het Griekse eiland Kalymnos af naar de zeebodem op zoek naar sponzen, met slechts touw en steen als leidraad. Met de komst van het standaardduikpak in de jaren 1850 konden plotseling grotere diepten worden bereikt. Dit had echter een prijs: vele duikers raakten verwond, verlamd, of vonden zelfs de dood als gevolg van decompressieziekte. In de loop van de twintigste eeuw nam de druk op sponsduikers om hogere opbrengsten te realiseren toe, in lijn met de kapitalistische expansie van de samenleving. Hun eigen lichamen droegen er de sporen van.

Voortbouwend op haar onderzoek naar de verandering van ecosystemen toont de korte film van Esther van der Heijden, oorspronkelijk gemaakt als een video-installatie, niet alleen de duikers maar ook de sponzen als lichamen die door druk worden gevormd. Op een bepaald moment wordt in een snoepkleurige decompressiekamer een spons iets te hard omarmd, waardoor het vervormd raakt. Op andere momenten zien we een volksdans waarin het lot van de duikers wordt verbeeld. Een man valt neer, plotseling verlamd. Met deze performatieve momenten en verteld aan de hand van een interview dat de kunstenaar afnam tijdens een reis naar het eiland, nodigt Van der Heijden ons uit in dit intrigerende verhaal.

The Dance of the Mechanic wordt vertoond als onderdeel van het blok New Perspectives.

GB