Film over film

Holofiction onderzoekt hoe film ons collectieve geheugen vormt. Aan de hand van een omvangrijke montage van Holocaustbeelden uit decennia filmgeschiedenis legt de film de grenzen bloot tussen historische documentatie, fictie, trauma en culturele mythes.

Deze baanbrekende essayfilm bestaat uit honderden filmfragmenten die laten zien hoe Los Angeles door Hollywood is verbeeld en gemythologiseerd. Anderson eigent zich de stad zo opnieuw toe als daadwerkelijke plaats én filmisch product.

Na het plotselinge overlijden van zijn zoon graaft de gevierde filmmaker Ross McElwee door jaren aan persoonlijk filmmateriaal. Hij verweeft scenes uit dit plotseling beladen familiearchief met zijn actuele poging om een Hollywood-remake te maken van zijn klassieke essayfilm Sherman's March (1985).

In het grijze gebied tussen fictie, documentaire en essay presenteert Leçons d’objet een beschouwing over het maken van beelden, onze relatie met de camera, de filmacademie en de betekenis van aandacht.

Wat betekent het voor je zelfbeeld wanneer je de meest voorkomende naam in de Engelse taal draagt? Met zijn kenmerkende droge humor reflecteert de filmmaker in Being John Smith op dit bedrieglijk eenvoudige vertrekpunt.

In de jaren 1980 reist de Amerikaanse journalist Edward Serotta naar het communistische Roemenië om daar het dagelijks leven te fotograferen. Terwijl hij dat doet, legt de staatsveiligheidsdienst de bezoeker op beeld vast. De twee archieven ontmoeten en bespieden elkaar.

Peng Zuqiang verweeft kleuren en texturen, geluid en stemmen in een hervertelling van Chinese mondeling overgedragen verhalen. Zijn film is een poëtisch en visueel eerbetoon aan 8,75mm-celluloid, een filmformaat dat tussen de jaren zestig en tachtig in China werd ontwikkeld en geproduceerd.

Aan de hand van de onderlinge verbanden tussen de Inuit, de kariboe en korstmossen ondervraagt de film de grenzen tussen mens, dier, landschap en het maken van beelden.

Een rebelse herdenking en herwaardering van de Universiteit van Ibadan, een voormalige instelling van de Britse koloniale overheersing in Nigeria.

Terwijl een jonge filmmaker de vergeten geschiedenis van geweld in het zuiden van de Filipijnen probeert te reconstrueren, leidt het filmen zelf tot een confrontatie met haar eigen verborgentrauma’s. Cinemartyrs toont cinema als een strijdtoneel tussen herinneren en vergeten. In het proces van filmmaken openbaart zich een essay over de ethiek van representatie.