Wie heeft het gezag om het verhaal van een misdaad te vertellen? A.K.A. Serial Killer benadert deze vraag door zich af te wenden van sensatiezucht en zich te richten op de beelden, getuigenissen en verhalen waardoor geweld wordt herinnerd. Vanuit dat uitgangspunt onderzoekt de film de machinerie die daders tot publieke figuren maakt, terwijl het leven van de slachtoffers vaak wordt verhuld.

De klassieke film uit 1969 van Masao Adachi beweegt tussen archiefmateriaal, interviews en zorgvuldige reflecties op mediale representatie en vertelt een groter verhaal over hoe samenlevingen geweld consumeren. De film vraagt herhaaldelijk wat buiten het kader blijft en wiens perspectieven verdwijnen wanneer misdaden opnieuw worden verteld via vertrouwde narratieve conventies. Dit alles wordt gekaderd in wat nu wordt beschouwd als een schoolvoorbeeld van landschapscinema.

A.K.A. Serial Killer bevindt zich tussen onderzoeksdocumentaire en essayfilm en is uiteindelijk niet echt geïnteresseerd in het oplossen van een misdaad. Wat de film wel doet, is de vormen onderzoeken waarin misdaden worden gemedieerd. Hij daagt ons uit om de figuur van de seriemoordenaar opnieuw te bekijken vanuit onze eigen positie als toeschouwer. Kijken, herinneren en vertellen zijn nooit neutraal. Op hun slechtst zijn ze medeplichtig.

TW