Een gevatte reflectie op wat het betekent om een verschrikkelijk alledaagse naam te hebben, in een werk van de iconische experimentele filmmaker John Smith. Na vele decennia van schaamte en ongemak geeft de kunstenaar uiteindelijk toe dat het hebben van de meest voorkomende naam in de Engelstalige wereld een diepgaande invloed heeft gehad op zijn gevoel van eigenwaarde. Met zijn kenmerkende droge humor en een bedrieglijk eenvoudig uitgangspunt verweeft Being John Smith behendig het persoonlijke en het politieke.

De film is een portret van de kunstenaar als ouder wordende man. Ook is het een reflectie op het ongemak van het maken van kunst te midden van de verschrikkingen van de wereld in 2024. Hoewel gesitueerd in een specifiek moment, is het gevoel van kwetsbaarheid en zinloosheid van leven en kunst ook universeel. Being John Smith is zelfs kritisch over de betekenis van de film zelf. Zo vraagt Smith zich af of een ‘voice-over begeleid door illustratieve beelden’ niet te conventioneel zal zijn. Gelukkig vindt hij in deze voortdurende dialoog met zichzelf alsnog voldoende manieren om conventie te trotseren.

Being John Smith wordt vertoond met Leçon d’objet van Herman Asselberghs, een film uit hetzelfde jaar die reflecteert op het maken van beelden aan de hand van portretten.

GB