“Ik heb iets voor je meegenomen, misschien zullen we het ons herinneren. Wil je het samen met mij openen?” Met deze openingswoorden probeert Sara-Rose Antoun een moment van gedeelde reflectie te creëren en de gefragmenteerde geschiedenis van Libanon opnieuw voor de geest te halen. Antoun neemt ons mee in een intiem gesprek met haar grootvader, terwijl ze hem voorwerpen toont uit de koffer die hij pakte toen hij in 1974 de oorlog in Libanon ontvluchtte. Deze objecten helpen ons de scheiding en afstand die door de titel van de film worden gesuggereerd onder ogen te zien.

What is the Scope of the Gulf Separating Us? onderzoekt afstand in twee vormen, generationeel en geografisch. Door samen te reflecteren op de persoonlijke fragmenten uit de koffer, overbruggen Antoun en haar grootvader hun onderlinge kloof en construeren ze een gedeeld geheugen van Libanon. Tegelijkertijd onderzoekt de film de fysieke afstand tot hun vaderland, aangezien ze nu in Europa wonen. Voorwerpen die als souvenirs worden omschreven, zoals gebruikte kogelhulzen en een cassettebandje, bewaren het verleden van Libanon en worden dragers van herinnering die een bijna metafysische verbinding smeden met een vaderland dat fysiek ver wegblijft.

Antoun werkt deze relatie tussen afstand en nabijheid verder uit door gepixelde WhatsApp-video’s van huidige conflicten in Libanon – in het bijzonder de Israëlische bombardementen op haar vaderland – naast de voorwerpen uit de koffer te plaatsen. De gepixelde beelden verbinden vroegere en huidige geschiedenissen van geweld, terwijl ze ook de vraag stellen hoe digitale beelden ervoor kunnen zorgen dat verre conflicten zowel dichtbij als ver weg voelen.

What is the Scope of the Gulf Separating Us? wordt vertoond in een blok met twee andere korte films over Libanon.

LA