Wat doet een camera? Die registreert, documenteert en observeert. Maar leert ons in de eerste plaats hoe we zelf moeten kijken. Leçons d'objet van Herman Asselberghs gebruikt dit bedrieglijk eenvoudige uitgangspunt voor een subtiele reflectie op de relatie tussen film en educatie. De film is vernoemd naar de traditionele klassikale les waarbij leerlingen zorgvuldig een alledaags object moeten onderzoeken. Zelf richt hij zijn blik op een ander vertrouwd object: een Blackmagic-cinecamera.

De film speelt zich af op de filmopleiding waar Asselberghs al meer dan vijfentwintig jaar lesgeeft en wordt bijna volledig uitgevoerd door studenten en recent afgestudeerden. Vaste portretten van aandachtige gezichten worden afgewisseld met surveillancebeelden, beelden van mobiele telefoons en een beheerste voice-over die door een van de studenten wordt uitgesproken. Asselberghs heeft het project niet beschreven als een ‘making-of’, maar als een ‘unmaking-of’: een poging om de camera te onderzoeken als product, object en knooppunt binnen grotere technologische en institutionele netwerken.

Het klaslokaal en de bioscoop komen naar voren als parallelle ruimtes waarin aandacht zorgvuldig wordt geënsceneerd en de wereld even buiten wordt gehouden, om haar vervolgens opnieuw binnen te laten. Met opmerkelijke helderheid en formele precisie wil Asselberghs ons zo opnieuw na laten denken over hoe filmbeelden worden gemaakt en hoe ze onze manier van kijken beïnvloeden.

TW